Иди Қурбон

Аз Википедиа
Ҷаҳиш ба: новбари, Ҷустуҷӯи
Тақсим кардани гӯшт дар Иди Қурбон дар Покистон

Иди Қурбон (Ид аль-Адха; араб. عيد الأضحى‎‎ ‘Īdu l-’Aḍḥā,яке аз идҳо дар оини Ислом - охирии Ҳаҷ буда, баъд аз 70 рузи иди Рамазон, дар 10 уми моҳи Зул-Ҳиҷа (моҳи Қамарӣ) ҷашн гирифта мешавад. Дар ин руз мусулмонон гӯсфандеро харида қурбонӣ кунанд.

Таърих[вироиш]

Иди Қурбон яке аз идҳоест дар оини Ислом. Дар китоби "Таърихи пайғамбарон" ( муаллифаш доктор Муҳаммадтайиб Наҷҷор-раиси Донишгоҳи "Ал-азҳар") чунин омадааст: Чун Исмоил алайҳиссалом рушд кард ва тавоноии кору талошро ёфт, падараш Иброҳим (а) дар хоб дид, ки Худованд ӯро ба забҳи писараш (Исмоил) амр мекунад. Иброҳим (а) ноилоҷ хоби дидаи худро ба писараш Исмоил (а) гуфт. Дар ин бора дар сураи "Соффот", ояти 102 омадааст: "Писарҷонам, ман дар хоб дидам, ки туро забҳ карда истодаам. Ту ба ин чӣ мегӯӣ? (Исмоил) гуфт: Эй падар, он чӣ туро (аз ҷониби Худованд) амр мешавад, ҳамонро бикун. Зуд аст, ки ту маро аз ҷумлаи сабркунандагон хоҳӣ ёфт". Худованд ба ин восита (Қурбонӣ) Халили худ (Иброҳим алайҳиссалом)-ро имтиҳон намуд. Ин амр як дарсест, ки ҳадди имон ва итоати паёмбаронро ба Парвардигор нишон медиҳад. Итоати Халили Худо то ҷоест, ки розӣ мешавад ҷигаргӯшааш Исмоилро барои ризои Худо қурбонӣ кунад. Исмоил (а) ҳамчун намунаи фарзанди нек ва фармонбардори амри Худованд мегӯяд: "Падарҷон , маро маҳкам бибанд, то музтариб нашавам. Либосатро аз ман дур нигоҳ дор, то хуни ман ба либосат нарасаду бо ин савобам кам гардад. Агар модарам онро бинад, ғамгин хоҳад шуд. Чун назди модарам рафтӣ, ӯро аз тарафи ман салом бигӯ. Агар лозим дидӣ, пироҳанамро ба ӯ бидеҳ, то аз ман нишоне бошад". Иброҳим (а) ихлоси писарашро дида гуфт: -Ту ба он чизе, ки Худованд маро амр кардааст, некӯ мададгорӣ. Сипас он чӣ писараш гуфта буд, анҷом дод (яъне, дасту пояшро баст) ва ба гулӯи Исмоил (а) ночор кордро биронд, аммо корд набуррид. Исмоил (а) гуфт: - Эй падар рӯи маро ба замин гардон! Зеро чун чашми ту ба чашми ман меафтад шояд шафқати падарӣ бедор шуда, дастонат биларзаду дар иҷро кардани амри илоҳӣ кӯтоҳие равад. Иброҳим (а) чунин намуда кордро ба пушти гарданаш ниҳод, аммо боз корд набуррид ва ин нидо ба гӯшаш расид: "Эй Иброҳим, ба дурустӣ, ки ту рост кардӣ хобро. Мо некӯкоронро чунин мукофот медиҳем". Чун Иброҳим (а) аз ҷо бархост гӯсфандеро дар паҳлӯяш дид. Худованд ваҳй кард, ки онро забҳ намояд: "Ба таҳқиқ ин моҷаро имтиҳони ошкорост. Ва ивази ӯ (Исмоил) гӯсфанди бузургҷуссае додем". Чӣ некӯст имтиҳоне, ки подоши хуб ба дунбол дошта бошад. Яҳудиён мегӯянд, ки забеҳ (қурбонишаванда) Исмоил (а) набуда, балки Исҳоқ (а) аст. Ҳол он ки дар кутуби онҳо омадааст: "Худованд ба Иброҳим амр кард, ки писари ягонаашонро забҳ кунад. Дар нусхаи дигаре омада, ки фарзанди нахустини худро забҳ намояд. То таваллуди ҳазрати Исҳоқ (а) ҳазрати Исмоил (а) писари ягонаи Иброҳим (а) ҳисоб меёфтанд. Маълум мешавад, ки воқеан Исмоил (а) ба қурбонгоҳ рафта будаанд.

Нигаред[вироиш]