Чуброн Халил Чуброн

Аз Википедиа
Ҷаҳиш ба: новбари, Ҷустуҷӯи
جبران خليل جبران بن ميخائيل بن سعد
Чуброн Халил Чуброн
Khalil Gibran.jpg
Зодрӯз 6 январ, 1883
Зодгоҳ Лубнон
Даргузашт 10 апрел, 1931
Вазифа нависанда


Ҷуброн Халил Ҷуброн (6 январ, 1883 – 10 апрел, 1931)) яке аз нависандагони овозадори араб буда, соли 1883 дар деҳаи [Башрра]]и Лубнон ба дунё омадааст. Соли 1885 оилаи Ҷуброн дар ҷустуҷӯи қути лоямут аввал ба Париж (Франсия), баъд ба шаҳри бостони Иёлоти Муттаҳиддаи Америка ҳиҷрат мекунад. Туфулият на наврасии Ҷуброн бо азобу машаққат ва маҳрумиятҳои зиёде гузаштааст. Бо вуҷуди ӯ барои кӯмак расонидан ба оила ва соҳиби маълумот шудан аз кори чисмонӣ рӯ наметофт. Ин буд, ки ӯ тавассути кушишу ғайрат соҳиби хату савод ва маълумот гардида дар итидо касби суратгириро пешаи худ қарор медихад. Пас аз чанд муддате, баъди сайёҳати марказҳои тамаддуни ҷаҳони чун Рим, Лондон, Париж, Барюссел ва ғайра аз ҳайкалтарош ва рассоми бузурги фаронсавӣ Огюст Роден ( 1840-1917) нозукиҳои ин касбро аз худ мекунад. Баробари пайдо кардани малакаю махорат ва аз худ кардани нозукихои ин касб ӯ ба омӯзиши асарҳои шоир ва рассоми номии англис Уилям Блейк ( 1757-1827), ки дар доирахои он рузаи адабиёту санъати Фаронса хеле машҳур ва таъсири амиқе дошт. Ибтидои фаъолияти илмиву адаби ва кории Ҷуброн аз рассоми оғоз ёфтааст. Вале ӯ дар ин ҷода, суратгарӣ ва рассомӣ, комёб нагардида баъди фурсате аз ин кор даст мекашад. Баробари омӯзиши пайваста худ низ ба навиштани очерку новелла ва таронаву асархои мансур машғул мешавад. Муносибатхои пай дар пай вафоти хоҳар ва баъд модару бародар ӯро ба гушанишинию азобхои рӯхӣ гирифтор намуд. Ранҷу азобҳои давраи наврасву ҷахони ва машаққатхои зиёди зиндагӣ ӯро ба касалии сил гирифтор намуда буд. Ҷуброн соли 1931 дар айни авҷи камолоти эчоди аз бемории сил вафот мекунад.Чуброн Халил чун сарояндаи шеъру мансур, яъне таронахо ба забонҳои арабиву англисӣ асарҳо эчод намуда аст. Китобҳои ӯ “Арусҳои марғзор”, “Ошубгарон”, “Девона”, “Ашкею табассуме”, “Арвоҳи оси”, “Болҳои шикаста”, “Буронҳо”, “Пайғамбар”, “Рег ва кафк”, “Пешрав”, “Ҳайрат ва муҷиза”, “Исо-зодаи одам”, “Мусиқи” ва ғайра дар таъризи адабиёту фарҳанги араб марому мавқеи муҳиме дошта, ба забонхои бисёри дунё тарҷума шудааст.