Абулфазли Усмон

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Абулфазли Усмон
Зодгоҳ:

Ҳирот

Самт:

шоир

Забони осор:

тоҷикӣ

Абулфазли Усмон ибни Аҳмади Ҳиравӣ (соли таваллуд вафот номаълум) — шоири тоҷик (асри 12).

Зиндагинома[вироиш]

Аслаш аз Ҳирот. Дар Нишопур низ зиндагӣ кардааст. Тазкиранигор Муҳаммад Авфӣ бо ӯ мулоқот кардааст ва вайро дар силки шоирони Хуросони аҳди салҷуқии баъди замони султон Санҷар (ҳукмронӣ 1118 – 1158) меорад. Авфӣ дар бораи Абулфазли Усмон мегӯяд: «Агарчи ба шеъру шоирӣ нисбат надошт, фааммо чун ашъору абёти ӯ матину латиф буд, номи ӯ дар силки шуаро оварда шуд». Абулфазли Усмон рубоиҳои ҳаҷвӣ ва ишқӣ мегуфтааст. Ин рубоӣ аз ӯст:

Дӣ гуфтамаш: «Эй гашта дил аз меҳри ту хун,
Бар себи ту чист нуқтаи ғолиягун?»
Гуфто: «Зи латофате, ки дар себи ман аст,
Он дона бувад, ки менамояд зи дарун».

Эзоҳ[вироиш]

Адабиёт[вироиш]

  • Муҳаммад Авфӣ, Лубоб-ул албоб, ҷ. 2, Лейден, 1903.

Сарчашма[вироиш]