Бадруддини Табрезӣ

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Бадруддини Табрезӣ
Иттилооти асосӣ

Бадруддини Табрезӣ (форсӣ: بدرالدین تبریزی‎; соли таваллуд ва вафот номаълум) — меъмори Мақбараи Ҷалолуддини Румӣ ва яке аз донишмандони асри 13.

Зиндагинома[вироиш]

Бадруддини Табрезӣ аз аҳли Қуния ва аз асҳоби Ҷалолуддини Румӣ ва эҳтимолан аз эрониёни аҳли илм ва санъат буда, ки пас аз ҳамлаи муғулҳо ба Эрон дар миёнаҳои асри 13 ба Осиёи Хурд кӯч кардаанд. Маҷдуддин Фаридун ибни Аҳмади Сипаҳсолор ва Шамсуддин Аҳмади Афлокӣ ӯро дар нуҷум, рақам ва ҳандаса, симиё ва кимиё, сеҳриёт ва ҳалли хавоси найрангҳо аллома донистаанд. Пас аз даргузашти Ҷалолуддини Румӣ ва ба хок супоридани ӯ дар боғи султон дар канори падараш Илмуддини Қайсар (яке аз бузургони Қуния) тасмим гирифт, ки барои Ҷалолуддин мақбара ва боргоҳе бисозад. Бо ёрии Муинуддини Парвона, завҷаи ӯ Гурҷихотун, амир Алоуддини Қайсар ва Султон Валад, фарзанди Ҷалолуддини Румӣ, мақбара ва боргоҳ бо назорат ва меъмории Бадруддини Табрезӣ оғоз ёфт ва дар соли 1274/75 ба анҷом расид. Биное, ки Бадруддини Табрезӣ сохта буд, устувонашакл буда, ба ҷаҳор филпоя устувор буд ва дар болояш гунбаз дошт. Дар охири асри 14 ва баъд дар аҳди Боязиди дувум мақбара таъмир ва ба он ҷузъиёти нав илова карда шуд. Ин мақбара бо номи «Мақбараи сабз» маъруф аст. Дар он тақрибан 50 тан ва авлоди Ҷалолуддини Румӣ низ дафн шудаанд.

Эзоҳ[вироиш]

Адабиёт[вироиш]

  • ابو الفتح حکیمیان. «قونیه و مرقد مولانا». بررسیهایی در بارۀ مولوی. تهران، ۱۳۵۴، ش؛
  • مناقب العارفین. تهران، ۱۳۶۲، ش؛
  • عبدالباقی گولپینارلی. مولانا جلال الدین: زنده گانی، فلسفه، آثار و گزیده ای از آنها. با ترجمه و توضیحات توفیق سبحانی. تهران، ۱۳۶۳

Сарчашма[вироиш]