Бёрнсон, Бёрнстерне Мартинус

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Бёрнсон, Бёрнстерне Мартинус
Хатои Lua: expandTemplate: template "lang-nb" does not exist.
Bjørnstjerne Bjørnson (Stories By Foreign Authors).jpg
Санаи таваллуд:

8 декабр 1832(1832-12-08)[1][2][…]

Зодгоҳ:
Санаи марг:

26 апрел 1910(1910-04-26)[1][2][…] (77 сол)

Маҳалли марг:
Шаҳрвандӣ (табаият):
Навъи фаъолият:

шоир, намоишноманавис, нависанда, рӯзноманигор, прозанавис

Забони осор:

Забони норвегӣ[1]

Ҷоизаҳо:
Имзо:

имзо

Commons-logo.svg Парвандаҳо дар Викианбор

Бйёрнстйерне Мартиниус Бйёрнсон (норвегӣ: Bjørnstjerne Martinius Bjørnson; 8 декабри 1832, Квикне, Норвегия26 апрели 1910, Париж) — нависандаи норвегӣ. Барандаи ҷоизаи Нобел (1972).

Дар повести «Сюнёве Сулбаккен» (1857; ба тавассути он Б. чун нависанда шуҳрат ёфт) ва повестҳои «Ҷавони хушҳол» (1860), «Суруди тӯёна» (1872) ва ғ. Б. аз аҳвол ва рӯзгори мардуми деҳот бо тасвироти шоирона ҳикоя кардааст. Ҷиҳати басе ҷолиби эҷодиёти Б. таваҷҷуҳ ба ватандӯстӣ, эҳёи фарҳанги миллии мардуми Норвегия, худшиносии онҳо мебошад. Барои театрҳои ш-ҳои Бергене ва Христиания намоишномаҳои романтикӣ дар мавзӯъҳои таърихи Норвегия таълиф намуд («Дар байни муҳорибаҳо», 1857; «Хулдаи ланг», 1858; «Шоҳ Сверре», 1861; «Сигурди бадхашм», 1862; «Сигурди салибдор», 1872) ва ғ. Намоишномаҳои иҷтимоӣ-танқидии ӯ: «Муфлисшавӣ» ва «Муҳаррир» чун «драмаҳои нав» дар мавзӯъҳои рӯз эътироф шуданд. Масъалаҳои иҷтимоӣ, ахлоқӣ ва динӣ дар намоишномаҳои «Подшоҳ» (1877), «Низоми ҷадид» (1879), «Дастпӯшак» (1883), романҳои «Ғубор» (1882), «Парчамҳо дар шаҳр ва бандар» (1884), «Дар роҳи Худо» (1889), асари дугонаи «Аз ҳамаи нерӯҳо қавитар» (1883–95), намоишномаҳои баъдинаи ӯ «Паул Ланге ва Тура Парсберг» (1898), «Ҷӯшиши шароби ноб» (1909) ва ғ. матраҳ гардидаанд. Б. муаллифи Суруди Миллии Норвегия «Бале, мо ин заминро дӯст медорем» (1859) мебошад.

Эзоҳ[вироиш]

Адабиёт[вироиш]

  • Неустроев В. П. Литература скандиновских стран (1870–1970). М., 1980.

Сарчашма[вироиш]