Аҳмадия: Тафовут байни таҳрирҳо

Jump to navigation Jump to search
х (Вироиши 195.140.213.152 (Баҳс) вогардонида шуд ба охирин тағйире, ки VASHGIRD анҷом дода буд)
Барчасб: вогардонӣ
'''Аҳмадия''' أحمدیه — ҷараёни динӣ, ки соли 1889 дар Ҳиндустон (вилояти Панҷоб) ба вуҷуд омадааст. Муассисаш Мирзо Ғулом Аҳмад (1835–1908) буда, 23 март соли 1889 аввалин байъат гирифт. Баъдтар аз Худо хабар ёфта худро Масеҳи мавъуд ва Маҳдӣ эълон намудаастнамуд. Ӯ худро ислоҳотгари асри 20 (муҷаддид) эълон карда, дар вақти мардумшумории Ҳиндустон - соли 1901, ҷамъияти диниимусалмонони худро «АнҷуманиҶамоати Аҳмадия»-ро таъсисном кардгузошт. Соли 18911901 Мирзо Аҳмад ҳамчун набии навумматӣ эътироф шуд. Пайравони Аҳмадия муассиси онро ҳамчун маҳдии мусулмонону масеҳиён ва аватраи худои ҳиндуии Кришна мешумурданд. Мақсади асосии Аҳмадия бопайғоми ҳамҚуръон созишва доданидини исломИсломро, масеҳиятки вабештари ҳиндуиямардум буда,фаромӯш кӯшиш намудаасткардаанд, киаз дарсари Ҳиндустоннав дини навзинда эҷодкардан кунадаст. Ин ҷараён аҳкоми асосии исломИслом – ваҳдат, донисташаванда будани Худо, баробарии одамон ва ғайраро эътироф намуда, муборизаи синфиро инкор мекунад, ҷиҳоди зидди аҷнабиёнро рад менамояд ва онро танҳо бо мақсадҳои мудофиавӣ раво медонад. Бино ба ақидаи пайравони Аҳмадия, Ғулом Аҳмад таҷассуми Муҳаммад, Исои Масеҳ ва Кришна буда, илҳоми пайғамбарӣ дорад. Бинобар онин касепеш аз ҳама, кимусалмонон Ғуломбояд Аҳмадроаз эътирофрӯйи накунад,гуфта кофирҳони эълонҳазрати мешавадМуҳаммад (с) аввалин шуда ин касро қабул кунанд. Пайравони Аҳмадия минбаъд ба ду гурӯҳ – қодиёнӣ (пайғамбарии умматӣ, Масеҳ ва Маҳдии Аҳмадро эътироф мекарданд) ва лоҳурӣ (танҳо ислоҳотгари ислом будани Аҳмадро эътироф мекунанд) ҷудо шуданд. МоҳиятиТаълимоти иҷтимоиидинии таълимотиАҳмад, Аҳмадияки дартафсири баробарииҚуръону одамонсуннат наздива Офаридгорҳадиси зоҳирПайғамбар мешавад. Ғояи баробарии одамон дар таълимоти ӯ боиси афзудани тарафдорони Аҳмадия дар байни буржуазияи миллию оммаи деҳқонон гардид. Таълимоти динии Аҳмадмебошанд, дар асарҳои зиёди ӯ (зиёда аз 6085) ва махсусан дар «Бароҳини Аҳмадия» (1880) ва «Фалсафаи таълимотиусулии ислом» (1896) инъикос ёфтаанд. Ҷавҳари фалсафаи таълимоти исломро се зинаи инкишофи фард (ҷисмонӣ, ахлоқӣ ва рӯҳонӣ) ташкил мекард. Дар зинаи аввал муаллиф бештар масъалаҳои шаръӣ, дар зинаи дуюм такомули нафсонию таҳзиби ахлоқ ва дар зинаи сеюм такомули рӯҳиро баррасӣ намудааст. Дар ин зина гӯё қобилияту истеъдоди пайғамбарӣ пайдо мешавад, вале ба он на ҳама ноил мешаванд. Масъалаҳое, ки дар ин асар таҳлил шудаанд, аз доираи таълимоти умумии дини ислом берун набошанд ҳам, таъбиру таъвили онҳо ҷиҳатҳои иҷтимоии таълимоти Аҳмадияро тақвият додаанднестанд. Тарафдорони Аҳмадия чандин нашрия доранд, ки машҳуртарини онҳо ThehidhtAl-fazl («Нур», ЛоҳурLondon) ва IslamieReview,Review («Маҷаллаиof ислом»,religions (Лондон) мебошанд. ҶараёниБарои Аҳмадиябекор ҳамчункардани ҷараёниҷиҳод ислоҳотиифақеҳон исломӯро (инкориба нубувват,куфру аҳаммиятиилҳод фаъолиятимаҳкум моддиикардаанд. шахс,Баъди барқароркуниимарги биҳиштАҳмад дарроҳбарии рӯйиАҳмадияро заминхилофати ваАҳмадия ғайра)ба шинохтауҳда шудаастдошт. БароиХалифаи бекорякум карданиҲаким ҷиҳодНуруддин фақеҳоняк ӯрорафиқи баназдиқи куфруМирзо илҳодҒулом маҳкумАҳмад кардаанд.буд Баъдива маргихалифаи Аҳмад роҳбарии Аҳмадияродуюм писари ӯМирзо МирзоносириҒулом Аҳмад, ба- уҳдаМирзо доштБашируддин Маҳмуд Аҳмад буд. Қисмати асосии пайравони Аҳмадия дар Покистон (зиёда аз 500 ҳазор нафар) ва Ҳиндустон зиндагонӣ мекунанд. Тарафдорони Аҳмадия дар байни аҳолии маҳаллии Афғонистон ва Эрон низ мавҷуданд. Шумораи умумии пайравони Аҳмадия дар мамлакатҳои Осиёи Ғарбӣ (Афғонистон, Эрон, Исроил, Урдун, Лубнон, Сурия) наздики 100 ҳазор мебошанд. Онҳо дар Мавритания, Англия, Фаронса, Олмон, Амрико низ сукунат доранд.
 
== Эзоҳ ==

Менюи гаштан