Зулфия Атоӣ

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Зулфия Атоӣ
Зулфия Атоуллоева
Навъи фаъолият:

шоир, сардабири маҷалла

Санаи таваллуд:

15 июни соли 1954

Зодгоҳ:

ноҳияи Ғончӣ

Мамлакат:

Зулфия Атоӣ - (15 июни соли 1954 ноҳияи Ғончӣ), шоира, рӯзноманигор, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон ва Иттиҳоди журналистони Тоҷикистон, Аълочии маориф ва матбуоти Тоҷикистон. Шоири халқии Тоҷикистон. Дорандаи ҷоизаи Иттиҳоди журналистони Тоҷикистон ба номи Абулқосим Лоҳутӣ.

Зиндагинома[вироиш]

Зулфия Атоӣ (Атоуллоева Зулфия) 15 июни соли 1954 дар деҳаи Қалъаи Азими ноҳияи Ғончӣ чашм ба олами ҳастӣ кушодааст. Соли 1970 ба факултаи филологияи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон дохил шуд. Пас аз соле барои таҳсил ба Институти адабии ба номи М.Горкий дар шаҳри Москва рафт ва дар бахши назм таҳсилро давом дод. Соли 1977 баъди хатми Институти адабии ба номи М. Горкий ба шаҳри Душанбе омад ва то соли 1983 дар рӯзномаи «Тоҷикистони Советӣ» (ҳоло «Ҷумҳурият») бо кори рӯзноманигорӣ машӻул гашт. Ӯ аз соли 1983 то соли 1985 дар маҷаллаи «Занони Тоҷикистон» (ҳоло «Фирӯза») ба ҳайси мудири шӯъба: аз соли 1985 то соли 1990 дар ҳафтаномаи «Омӯзгор» ҳамчун муовини сардабир фаъолият кардааст. Аз соли 1990 то соли 1993 дар хона машғули корҳои эҷодӣ ва тарбияти фарзандон буд. Ӯ аз соли 1993 то имрӯз сардабири Муассисаи давлатии маҷаллаи бонувон «Фирӯза» аст.[2]

Эҷодиёт[вироиш]

Шеърҳои Зулфия Атоӣ ба забонҳои русӣ, англисӣ, фаронсавӣ, олмонӣ, арабӣ, украинӣ, руминӣ, қирғизӣ ва диг. - ҳо тарҷума гашта, дар баёзу китобҳои дастҷамъӣ, рӯзномаву маҷаллаҳои мухталифи кишварҳои дунё интишор гаштаанд. Зулфия Атоӣ дар наср низ қувва меозмояд. Қиссаи ӯ «Ғамро намефурӯшанд» ва дигар мақолоту ҳикоёташ дар қисми дуввуми дуҷилдаи «Зулфи парешон» гирд омадаанд. Дар сафи аҳли адабиёту фарҳанг ба кишварҳои Эрон, Покистон, Россия, Украина, Голландия, Олмон, Гурҷистон, Америка, Қазоқистон, Қирғизистону Туркманистон ва ғайраҳо сафари эҷодӣ анҷом додааст.

  • Муаллифи китобҳои:
  • «Ҷиҳоз» (1977),
  • «Дидор» (1980),
  • «Меваи сабр» (1982),
  • «Зочаи хушрӯи ман» (1984),
  • «Духтари дарё» (1986),
  • «Ишќи як зан» (1992),
  • «Ситораи ваҳшӣ» (бо ҳуруфи форсӣ, 1997),
  • «Ситораи Муштарӣ» (1998),
  • «Зан агар ошиќ шавад» (2001),
  • «Зулфи парешон» (дар ду ҷилд, 2002),
  • «Паррандаи баҳорӣ» (ба забони русӣ, 2004),
  • «Сояи зулф» (2005),
  • «Девони зулф» (2009).
  • Инчунин мураттиб ва муҳаррири китобҳои «Ахтари чархи адаб», «Дуруд, эй ишқ» ва ғайраҳост.

Мукофот ва ҷоизаҳо[вироиш]

  • Аз соли 1979 узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон аст;
  • соли 1995 барандаи ҷоизаи Созмонии ҷавонони ҷумҳурӣ мебошад;
  • соли 1997 бо ордени «Шараф» мукофотонида шудааст;
  • соли 2005 ба ҷоизаи Иттиҳоди журналистони Тоҷикистон ба номи

Абулқосим Лоҳутӣ сазовор дониста шуда буд;

  • соли 2010 ба ифтихори комёбиҳо дар адабиёт бо унвони олии адабии Шоири халқии Тоҷикистон сазовор шудааст;
  • соли 2011 барои саҳми арзанда дар густариши робитаҳои адабии Тоҷикистону Россия бо ордени «Дили Данко» сазовор донистаанд;
  • Ҳамчунин узви ифтихори Академияи байналхалқии фарҳанг, илм ва тиҷорати Санкт-Петербург интихоб гардидааст;
  • Аълочии маориф ва матбуоти Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад.

Порчаҳо аз ашъор[вироиш]

АФСОНАИ МАН

Ба худ болида бар гӯшам бигуфтӣ,
Аз ишқат беқарорам, эй гули ман.
Аз ин умри равон нақде ѓанимат,
Бие андар канорам, эй гули ман.
Маро гуфтӣ, ало эй содаи ман,
Чӣ меҷӯӣ зи олам ишқи ҷовид?
Муҳаббат ҷовидонӣ дар китоб аст,
Дар олам ишқро кӣ ҷовидон дид?
Вале ман зиндаам бо ишқи як мард,
Маро ин ошиқӣ девона карда.
Хаёли ӯ, хумори дидани ӯ,
Маро аз дигарон бегона карда.
Дили ман метапад дар синаи ӯ,
Дили ӯ метапад дар синаи ман.
Шудам дар ошиқӣ афсонаи ӯ,
Бишуд дар ошиќӣ афсонаи ман.[3]

ОРЗУИ ДУХТАРИ ТОҶИК

Лаъли Бадахшонам бишуд
Афсонаи «буду набуд».
Аз лаъли кӯҳистони худ
Як гӯшворам орзуст.
Аз гавҳари афзудаам,
Аз пахтаҳои чидаам.
Аз чидаю нодидаам
Як куртаворам орзуст.
Чун заҳрогин як ниҳол,
Аз заҳро дидам завол.
Як косаи оби зулол,
Аз чашмасорам орзуст.
Аз накҳати гулҳои тар,
Шуд кишварам машҳуртар.
Аз атри боѓи гулбасар,
Ҳар навбаҳорам орзуст.
Дардо, забони модарӣ,
Маҳлут шуд аз бесарӣ
Бишнидани лафзи дарӣ
Аз ҳамдиёрам орзуст.

Ҳамчунин нигаред[вироиш]

Сарчашма[вироиш]

  1. http://www.kmt.tj/sokhibi-devoni-zulf
  2. Энсиклопедияи Миллии Тоҷик, Ҷилди 2. АСОС-БОЗ – Душанбе: Сарредаксияи илмии Энсиклопедияи Миллии Тоҷик, 2013, - с.72
  3. Сомонаи zulf.tj дар бораи Зулфия Атоӣ