Кирилл Станюкович

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Кирилл Станюкович
Станюкович Кирилл Владимирович
Таърихи таваллуд: 19 июл 1911(1911-07-19)
Зодгоҳ: ш. Санкт-Петербург
Таърихи даргузашт: 16 феврал 1986(1986-02-16) (74 сол)
Маҳалли даргузашт:
Кишвар:
Фазои илмӣ: олим
Ҷойҳои кор:
Дараҷаи илмӣ: доктори илмҳои биология[d]
Алма-матер:
Ҷоизаҳо:
Order of the Patriotic War 1st class ордени Дӯстии халқҳо Ордени Ситораи Сурх медали «Барои шуҷоати меҳнатӣ» Medal "For Distinguished Labour" Medal "For the Defence of Leningrad" Medal "For the Victory over Germany in the Great Patriotic War 1941–1945" Jubilee Medal "Forty Years of Victory in the Great Patriotic War 1941–1945" медали «Ветерани меҳнат»

Станюкович Кирилл Владимирович — доктори илми биологӣ (1954), профессор (1957). Узви вобастаи АИ ҶТ (1978). Арбоби шоистаи илми ҶШС Тоҷикистон (1971). Нависандаи русзабон, сайёҳ, ҷуғрофияшинос.[1]

Зиндагинома[вироиш | вироиши манбаъ]

Станюкович Кирилл Владимирович Донишгоҳи давлатии Ленинградро хатм кардааст (1936), ихтисос – «ботаника». Самтҳои асосии фаъолияти илмӣ: геоботаника, флористика, география, ҳифзи табиат. Ходими калони илмӣ (1946-1951), директори Пойгоҳи биологии Помир (1951-1959). Ходими калони илмӣ (1959-1965), мудири бахш (1965-1969; 1971-1975) Шӯрои омӯзиши қувваҳои истеҳсолкунандаи ҷумҳурии АИ ҶШС Тоҷикистон (1975-1982). Мудири бахши географияи Шуъбаи ҳифз ва истифодаи оқилонаи захираҳои табиии АИ ҶШС Тоҷикистон (1975-1982).

Ҷоизаҳо[вироиш | вироиши манбаъ]

  • Бо орденҳои Ситораи Сурх,
  • Дӯстии халқҳо,
  • медалҳои «Барои мудофиаи Ленинград»,
  • «Барои ғалаба бар Германия дар Ҷанги Бузурги Ватании солҳои 1941-1945», «Барои меҳнати аъло»,
  • «Барои меҳнати шоиста»,
  • «Сисолагии ғалаба дар Ҷанги Бузурги Ватании солҳои 1941-1945»,
  • «50-солагии Қувваҳои Мусаллаҳи ИҶШС»,
  • Ифтихорномаҳои Раёсати Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон тақдир шудааст.
  • Арбоби шоистаи илми ҶШС Тоҷикистон (1971).

Манобеъ[вироиш | вироиши манбаъ]

  1. Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон.Ҳайати шахсӣ. – Душанбе: Дониш, 2011. - 216 с.

Осор[вироиш | вироиши манбаъ]