Ҷаҳиш ба мӯҳтаво

Павел Иванов

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Павел Иванов
Таърихи таваллуд 16 феврал 1893(1893-02-16)
Зодгоҳ
Таърихи даргузашт 3 феврал 1942(1942-02-03) (48 сол) ё 1942[1]
Маҳалли даргузашт
Кишвар
Фазои илмӣ шарқшинос[d], таърих[1] ва шарқшиносӣ[1]
Ҷойҳои кор
Дараҷаи илмӣ: доктори илмҳои таърих[d]

Иванов Павел Петрович (16.2.1893, губ. Тюмен — 2.2.1942, Маскав) — шарқшиноси шӯравӣ, доктори илмҳои таърих (1941), муҳаққиқи таъриху фарҳанги Осиёи Марказӣ.

Зиндагинома

[вироиш | вироиши манбаъ]

Хатмкардаи Институти шарқшиносии Туркистон (1924). Омӯзгори Институти шарқшиносӣ ва Донишгоҳи давлатии Ленинград (1924-34), х. и. Институти шарқшиносии АИ ИҶШС (1934-41). Самтҳои асосии таҳқиқот: омӯзиши таърихи рушди истихроҷи маъдан дар Осиёи Миёна; шӯришҳои оммавӣ дар аморати Бухоро; омӯзиш ва нашри осори хаттии мансуб ба хонҳои Хева ва шайхҳои Ҷӯйборӣ. Муаллифи зиёда аз 20 рисолаи илмӣ.

  • К истории развития горного промысла в Средней Азии (Краткий исторический очерк). М.-Л., 1932;
  • Восстание Китай-кыпчаков в Бухарском ханстве. М.-Л., 1937;
  • Архив хивинских ханов XIX в. Л., 1940;
  • Хозяйство джуйбарских шейхов. М.-Л., 1954;
  • Очерки по истории Средней Азии (XVI — середина XIX в.) М., 1958.