Сайнак (Ҳусайн) Сайнаков

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Сайнак (Ҳусайн) Сайнаков
Сайнак Сайнаков
Санаи таваллуд:

12 март 1977(1977-03-12) (42 сол)

Зодгоҳ:

ноҳияи Рушон, ҶШС Тоҷикистон, СССР

Мамлакат:

 Тоҷикистон

Фазои илмӣ:

таърих, таърихнигорӣ

Ҷойҳои кор:

Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ

Дараҷаи илмӣ:

номзади илмҳои таърих (2015)

Унвонҳои илмӣ:

дотсент

Алма-матер:

Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ


Сайнак Парпишоевич Сайнаков (тав. 12.03.1977, деҳаи Дерзуди ноҳияи Рушон, ҶШС Тоҷикистон, СССР), номзади илмҳои таърих (2015), дотсент (2019).

Зиндагинома[вироиш]

Солҳои 1995–2000 коргари колхози «Наврӯз»-и ноҳияи Рушон буд. Солҳои 2000–2005 дар факултети таърихи ДДОТ ба номи Қ. Ҷӯраев таҳсил намуда, онро бо дипломи аъло хатм кардааст. Аз соли 2005 то соли 2007 ассистент, с. 2010-2013 муаллими калони кафедраи таърихи халқи тоҷик ва с. 2013-2015 муовини декан оид ба корҳои илмии факултети таърихи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ буд. Аз соли 2015 то имрӯз мудири кафедраи таърихи умумии факултети таърихи ДДОТ ба номи Садриддин Айнӣ мебошад. Солҳои 2007–2010 дар аспирантураи Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ таҳсил кардааст. Муаллифи як силсила мақолаҳои илмӣ ва илмию методӣ мебошад. Дар таълифотҳояш масъалаҳои таърихнигории мардумшиносии халқи тоҷикро мавриди баррасӣ қарор додааст.

Осор[вироиш]

  • Масъалаи Помир ва ҳалли он аз нигоҳи Б. Ғафуров // Дар кит. Бобоҷон Ғафуров ва рушди таърихнигории миллӣ. – Душанбе, 2009;
  • Вклад А. Черкасова в освещение этнографии Памира // Вестник педагогического университета: издание Таджикского государственного педагогического университета им. С. Айни, серия общественных и гуманитарных наук. – Душанбе, 2011. – № 6 (42). – Ч. 1. – С. 121 – 126.
  • Шугнан 80-х годов XIX века в русских расспросных сведениях // Вестник педагогического университета: издание Таджикского государственного педагогического университета им. С. Айни, серия общественных и гуманитарных наук. – Душанбе, 2012. – № 1 (44). – С. 151 – 155.
  • Первые этнографические сведения о Памире в русской историографии // Вестник педагогического университета: издание Таджикского государственного педагогического университета им. С. Айни, серия общественных, гуманитарных и филологических наук. – № 1. (50) – Душанбе, 2013. – С. 143 – 151.
  • Материалы и заметки М. С. Андреева по этнографии ваханцев и ишкашимцев // Вестник педагогического университета: издание Таджикского государственного педагогического университета им. С. Айни, серия общественных, гуманитарных и филологических наук. – № 1. (50). – Душанбе, 2013. – С. 151 – 155.
  • Из истории присоединения Памира к России // Вестник педагогического университета: издание Таджикского государственного педагогического университета им. С. Айни, серия общественных, гуманитарных и филологических наук. – № 3. – (58 – 1). – Ч. 1. – Душанбе, 2014. – С. 88 – 100.
  • А. А. Бобринской – исследователь истории исмаилизма на Памире //Роль В. В. Бартольда в изучение истории таджикского народа.Сборник докладов международной конференции, посвященной 140 - летию академика В. В. Бартольда. – Душанбе, 2010. – С. 169 – 183.
  • Исследование традиционной культуры и быта памирских таджиков дореволюционными русскими учеными-естествоиспытателями // Вклад русской интеллигенции в развитие науки и культуры Таджикистана. Материалы международной научной конференции 17 ноября 2017 г. – Душанбе, 2018. – С. 147 – 156.

Китобҳои дарсӣ

  • Таърихи Россия (охири асри XVII - ибтидои асри XX). – Душанбе, 2014. – 254с.
  • Таърихнигории давраи нави мамлакатҳои Европа ва Америка. – Душанбе, 2018. – 180 с.

Пайвандҳои беруна[вироиш]