Мӯй

Аз Википедиа
Ҷаҳиш ба: новбари, Ҷустуҷӯи
Духтари ҷавон мӯйҳояшро шона карда истодааст, рассом Софи Гегенембре Андерсон

Мӯӣ (Pili), торҳои найчамонанди маҳин ва нозуке, ки аз пӯст мерӯянд. М. ба ғайр аз кафи даст, пошнаи пой, пушти буғумҳои нохундор, лаб ва баъзе қисмҳои дигар қариб тамоми бадани одамро фаро гирифтааст. М. дароз (дар сар, занах, зери ноф, зери каш), қилмонанд (абрӯвон, мижгон ва ғ.) ва пашмакмонанд (дар тамоми бадан) мешавад. М. аз тор, ки берун аз пӯст ва реша (дар зери пӯст ҷой гирифта, бо пиёзаки мӯй интиҳо меёбад) иборат аст. Решаи М. якҷоя бо пиёзаки он дар фолликулаи мӯй ҷойгир буда, роҳи ғадудҳои чарб ба он рафта мерасанд. Фолликулаи мӯй (ғайр аз фолликулаи М.-и қилмонанд) дорои бандчаи мушакҳои суфта аст, ки онҳо М.-ро бардошта меистанд ва ба холӣ шудани ғадудҳои чарб мусоидат мекунанд. Ба пиёзаки мӯй пистонаки пайвастбофта, ки бо рагҳои хун ва нахҳои асаб фаро гирифта шудааст, ворид мешавад. М. асосан аз кератин, ки сулфуру нитрогени бисёр дорад, иборат аст. Ранги М. ба пигменти таркибаш вобаста аст. Бо мурури синну сол миқдори пигмент кам ва тақсимоти он вайрон мешавад, М. сафед мегардад. М.-ҳои бепигмент, одатан, сафеданд, ки онро албинизм меноманд. Сабзиши М. ба туфайли зиёд шудани ҳуҷайраҳои пиёзак сурат мегирад. М. моҳе тақр. 1 см дароз мешавад. Вай мӯҳлати муайяни сабзиш дошта, пас аз он мерезад, ба ҷояш М.-и нав мебарояд. Давомоти ҳаёти М.-и сари мардон ба ҳисоби миёна 2 сол, М.-и занон 4 – 5 сол, давомоти сабзиши мижгон 3 – 5 моҳ мебошад. Ҳар рӯз ба ҳисоби миёна 30 – 50 тор мӯй мерезад. Муайян шудааст, ки М. баҳору тобистон нисбат ба зимистону тирамоҳ ва рӯз нисбат ба шаб тезтар месабзад. М.-и солим бақувват ва чандир аст (М. 100 – 200 г борро бардошта метавонад). Ба чандирии М. равғане, ки ғадудҳои чарб ихроҷ менамоянд, мусоидат мекунад. Ба суръату давомоти сабзиш ва хусусиятҳои М. омилҳои гуногун таъсир мерасонанд: синну сол (М.-и пиронсолон борик ва сабзиши онҳо суст мешавад), ҳолати асабия ва узвҳои эндокринӣ, ҷараёни мубодилаи моддаҳо дар организм, хусусияти ғизо, нигоҳубини М. ва ғ. Аз таъсири ҳарорат, ишқор (спирти навшодир, карбонати натрий, собуни ҷомашӯй ва ғ.) таркиби М. тағйир ёфта, он камқувват ва мӯрд мешавад. Ихроҷи барзиёди чарби пӯст ва тағйир ёфтани таркиби химиявии он, ки дар натиҷаи вазъи ногувори асабу узвҳои эндокринӣ ба амал меояд, боиси серчарбии М., зуд ифлос ва часпак шудани баъзе торҳои он мегардад. Дар натиҷаи аз беморӣ ё нигоҳубини нодуруст (зуд-зуд шустан, истифодаи оби дурушт, атр, маҳлулҳои спиртноки равғанбар, собуни ишқордор, тез-тез ҷингила кардан) суст гардидани кори ғадудҳои чарб М. аз ҳад зиёд мехушкад. Чунин М. хираю беҷило буда, зуд мерезад ва монанди мӯқалам тит мешавад. Касалиҳои мӯй. Ихтилоли фаъолияти ғадудҳои чарб дар баробари тағйир ёфтани хусусияти М. боиси дар пӯсти сар пайдо шудани қабати равған ё сабӯсак низ мегардад, ки онҳо аломати себорея мебошанд. Ихтилоли сабзиши М. ва бо М.-и нав иваз гаштани он, ки бинобар сабабҳои гуногун ба амал меояд, ба рехтани М. (то дараҷаи тосшавӣ) ё баръакс, ба сабзиши барзиёди он оварда мерасонад. Каллапӯшҳои вазнин ва танг, мудом пӯшида гаштани мӯи ориятӣ рехтани М.-ро зиёд мекунанд. Муддати дуру дароз сари луч дар офтоб гаштан низ ҷоиз нест, зеро он сабаби хеле хушку мӯрд шудани М. мегардад. Дар мавсими зимистон низ сарлуч гаштан зарар дорад, чунки ҳарорати паст ихтилоҷи рагҳои болои пӯстро ба амал меорад, дар натиҷа ғизогирии М. коҳиш меёбад. Таъсири омилҳои гуногуни ангезиш (мас., нодуруст тарошидани мӯй) боиси қат шудан ва ба даруни пӯст сабзидани он (мӯйҳои фурӯрафта) ва минбаъд рух намудани илтиҳоб мегардад. Аксар вақт ҳангоми касалиҳои занбӯруғии пӯст – микроспория, трихофития, тоссарӣ таркиб ва бутунии М. халал меёбад. Дар мавриди ҳама гуна касалиҳои М. ба духтур муроҷиат кардан зарур аст. Нигоҳубини мӯйро бояд якҷоя бо тадбирҳои мустаҳкам намудани организм – хоби мӯътадил, сайругашти ҳаррӯза, хӯроки серғизо, варзиш, обутобдиҳӣ амалӣ сохт. Шустани мӯй. М.-и равғанинро ҳафтае 1 маротиба, М.-и хушку мӯътадилро дар 10 – 14 рӯз 1 маротиба мешӯянд. Барои шустани М., новобаста ба ҳолати он, аз оби нарм (фориғ аз намакҳои калсий, магний, оҳан), ки бо роҳи ҷӯшондан ё ба об илова намудани танакор (1 қошуқча ба 1 л об) ҳосил карда мешавад, истифода мебаранд. Барои М. махсусан оби ҳарор. 50 – 55°С мусоид аст. Ба М. бевосита собун задан лозим нест, чунки вай осеб меёбад (беҳтараш бо кафки собун шуст). Ба М. аз ҳад зиёд собун молидан низ зиён дорад, зеро он хушкида зудшикан мешавад. Барои нигоҳ доштани ранг, ҷило ва чандирӣ М.-и малларо баъди шустан бо ҷӯшоби бобуна, М.-и сиёҳро бо оби сиркодор (1 қошуқ сирко ба 1 л об) мечайқонанд. М.-ро бо собуни ҷомашӯйӣ набояд шуст. М.-и хушкро бо собунҳои серравған (мушкин, косметикӣ ва ғ.) мешӯянд. Аз зардии тухм, ки дар он моддаҳои равғанмонанд бисёр аст (зардии тухмро аз сафедиаш ҷудо карда, бо оби гарм меомезанд) ё ҷурғот (онро ба М. ба миқдори зиёд молида, 5 – 10 дақ. сарро бо рӯймол баста мемонанд ва баъд М.-ро бо оби гарм мечайқонанд) истифода бурдан мумкин аст. Барои равғанин шудан ба М.-и хушк чанд соат пеш аз шустан равғани гарми растанӣ (канадона) мемоланд. Барои шустани М.-и хушк аз собун ё хамираи сулсенӣ истифода бурдан мумкин аст (моҳе як бор). М.-и хушкро бо обе, ки шарбати лиму ё сирко дорад (1 қошуқ ба 1 л об), чайқондан мувофиқи мақсад аст. М.-и равғанинро бо ҳама навъҳои собун (қатронӣ, шампун, собуни обакӣ ва ғ.) метавон шуст. Ба ҷои собун хардалро низ истифода бурдан мумкин аст. 2 – 3 соат пеш аз шустани М.-и равғанин ба пӯсти сар молидани шираи сабр (алоэ), сабзӣ, пиёз ё васоити махсус – арникол, кармазин, биокрин, биотол нафъ дорад. Барои чайқондани М.-и равғанӣ ҷӯшобаи гиёҳҳои дорӯӣ маслиҳат дода мешавад. Як қошуқ омехтаи гиёҳҳо (миқдори баробари ҷойкаҳак, бӯимодарон, пӯстлохи булут)-ро ба зарфе андохта оби ҷӯшида (1 л) мерезанд ва болояшро пӯшонда, 1 соат дар даруни деги обаш ҷӯшидаистода мемонанд. Баъд онро меполоянд ва хунук мекунанд. Барои чайқондани М.-и беҳад равғанин аз обе, ки спирти навшодир дорад (1 қошуқча ба 1 л об), истифода бурдан мумкин аст. Ба одамони пирсол маслиҳат дода мешавад, ки сифатҳои ба ин синну сол хоси М. (борикӣ, мурдӣ, хушкӣ, зудрезии он)-ро ба назар гирифта, 20 – 30 дақ. пеш аз саршӯйӣ ба он омехтаи зардии тухму равған (зардиро бо равғани растанӣ хуб меомезанд) моланд, сарро аввал бо рӯймолчаи полиэтиленӣ, баъд бо рӯймоли муқаррарӣ банданд. Сарро бо кафки собун мешӯянд. Барои он ки М.-и сафед ранги дилкаши нуқрафом гирад, онро бо оби синкадор метавон чайқонд. М.-ро эҳтиёткорона ва бо сачоқи нарм хушкондан лозим. Ба ин мақсад истифодаи фен маслиҳат дода намешавад, зеро он М.-ро аз ҳад зиёд мехушконад. Сарро хушк нашуда бастан лозим нест. Дар пирсолӣ баъди шустани М. ва хушкондани он каме крем молидан муфид аст (он мӯйро равғанин ва ҷилодор мекунад). Шона кардани мӯй. М.-ро бодиққат ва дуруст шона кардан зарур аст. Ҳангоми дағалона шона кардан, М. меканад, гиреҳ мезанад, монанди мӯқалам тит мешавад. М.-и кӯтоҳро аз бехаш, М.-и дарозро аз нӯгаш сар карда шона мекунанд. Барои шона кардан, беҳтараш чӯткаи қилаш табиӣ истифода бурда шавад. Агар М. бисёр резад, онро бо шонаи дандонсирак шона мекунанд. Аз чӯткаи полиэтиленӣ ва чӯткаҳои аз диг. мавод сохташуда боэҳтиёт истифода мебаранд, чунки онҳо ба М. осеб расонда, пӯстро ангезиш медиҳанд. М.-ро сахт кашидан ва шона кардан, инчунин сахт бофтан зарар дорад. Масҳи ҳаррӯзаи сар муфид аст. Бо ин мақсад ҳар рӯз онро 5 – 7 дақ. бо ҳаракати даврашакли ангуштон (аз фарқи сар то поён ва ба ҳама тарафҳои он) масҳ мекунанд. Аз чӯткаҳои махсуси массоҳӣ низ истифода бурдан мумкин аст. Шонаю чӯткаи ҳар кас бояд алоҳида бошад; онҳоро бояд шуста, бо спирти навшодир тоза кард. Кӯтоҳ кардани мӯй аҳамияти гигиенӣ ва эстетикӣ дорад. Кӯтоҳ кардани мӯй аз давраи ширхорагӣ оғоз меёбад. М.-и аввалини кӯдак беқуввату борик буда, ба нигоҳ доштани он зарурате нест. Мардҳо дар 3 – 4 ҳафта як маротиба, занҳо аз рӯи зарурат М.-и худро кӯтоҳ мекунанд. Кӯтоҳ кардан ва тарошидани М. сабзиши онро беҳтар намегардонад. Тарошидани ришу мӯйлаб ба мардон аз 19 – 20-солагӣ тавсия дода мешавад. Вобаста ба сабзиши М. ришу мӯйлабро ҳар рӯз ё рӯздармиён мегиранд. Бо ин мақсад аз риштарошаки алмосӣ, поку ё ришгираки электрӣ истифода мебаранд. Ришгираки электрӣ дар баробари гирифтани риш пӯстро масҳ низ мекунад. Пеш аз ришгирӣ бо риштарошаки алмосӣ ё поку бо чӯткача ба пӯст кафки гарми собун мемоланд (барои ин беҳтараш аз креми риштарошӣ истифода кард). Крем М.-ро нарм карда, пӯстро аз ангезиш эмин медорад, лағзиши риштарошак осон мегардад. Ришро боэҳтиёт (пӯстро андаке кашида истода) метарошанд. Ҳангоми ришгирӣ бо ришгираки электрӣ ба пӯст собун намемоланд. Барои пешгирӣ намудани ангезиши пӯст пеш аз ришгирӣ ба он упои равғанин мезананд. Ҳангоми аз ришгираки электрӣ истифода бурдан, онро ба пӯст андаке пахш карда, даврашакл ҳаракат медиҳанд. Ба ҷойҳои буридаи пӯст атр, лосён, спирт ё йод мемоланд. Баъди ришгирӣ пӯстро бо лосён ва диг. маҳлулҳо пок мекунанд, рӯйро аввал бо оби гарм, сипас бо оби хунуки сиркодор (1 қошуқча ба 2 истакон об) мешӯянд; барои пӯсти хушк лосён, гулоб ё оби мушкин тавсия дода мешавад. Баъд ба пӯсти рӯй як қабати тунук креми махсуси дорои витамини «Ғ» мемоланд. Агар пӯст ангезиш ёбад, пас аз тарошидани риш ба воситаи маҳлули 1-фоизаи резорсин, ҷӯшобаи решаи гули хайрӣ (докаи 3 – 4-қабатаро ба маҳлул тар карда, обашро каме мефишуранд ва баъд 5 – 7 дақ. дар болои пӯст нигоҳ медоранд) пӯстро тарбандӣ мекунанд. Баъди ришгирӣ ба пӯст упо задан тавсия дода мешавад. Барои он ки пӯст сироят наёбад, ҳангоми ришгирӣ ба қоидаҳои беҳдошт қатъиян риоя бояд кард. Сачоқчаҳо бояд тозаю дарзмолкарда бошанд; чӯткачаи нави ришгириро пешакӣ 5 – 6 соат дар маҳлули ғафсу гарми собуни ҷомашӯӣ нигоҳ дошта, баъд шустан лозим. Мӯи зери каш ва зиҳорро моҳе як маротиба бояд чид. Агар пӯст ангезиш ёбад, докаро ба маҳлули кислотаи борат (1 қошуқча ба 1 истаон об) тар карда, 5 – 10 дақ. ба рӯи пӯст мемонанд. Ҷингила кардани мӯй бо усули перманентӣ ё бо роҳи хунукохунук хобондани он ба амал оварда мешавад. Перманенти чи гарм ва чӣ хунук (химиявӣ) мӯйро дер вақт ҷингила нигоҳ медорад. Аммо дар айни ҳол М. чандирии худро гум карда мехушкад. Ҳангоми перманенти гарм М.-ро ба гилзаҳои филизӣ печонда дар асбоби махсус, ки дар он ҳарорат бо ёрии ҷараёни электр то 90°С мерасад, муддати дароз гарм мекунанд. Ин боиси беҳад хушкидан, зудшиканӣ ва рехтани М. (баъзан то ҳадди тосшавӣ) мегардад. Аз ин рӯ, ҷингилакунии перманентии гарм ба онҳое, ки М.-и хушку борик доранд, тавсия дода намешавад. Моддае, ки ҳангоми ҷингилакунии химиявӣ истифода мешавад (кислотаи тиогликол), сохти М.-ро тағйир медиҳад, дар натиҷа он камқувват мегардад. Дар давраи шифоёбӣ аз бемориҳои сироятӣ, дар охири давраи ҳомилагӣ, ҳангоми ҳайз перманенткунӣ тавсия дода намешавад. Барои М. ҷингилакунии хунукохунук безарар аст. М.-ро мустақилона ба мӯтобак (бигуди) печонда, ҷингила кардан мумкин аст. Ҳангоми печондани М. пиво истифода бурда мешавад. Онҳое, ки мӯи борик доранд, бояд мӯтобакҳоро пеш аз хоб кушода гиранд. Барои нигоҳ доштани ороиши М. аз локи мӯй низ истифода мекунанд. Ранг кардани мӯй. Барои ранг кардани М. аз рангҳои наботӣ истифода бурдан беҳтар аст. Марҳами мӯй, ки барои барқарор кардани ранги аслии мӯйҳои сафед пешбинӣ шудааст, сурб дорад, аз ин лиҳоз онро муддати зиёд истифода кардан хуб нест. Истифодаи марҳами мӯй ба занҳои ҳомила ва бачамаккон, онҳое ки гирифтори бемориҳои гурдаанд, манъ аст. Нигоҳубини абру ва мижгон. Мижгони зичу дароз ҳуснро меафзояд. Барои мустаҳкам намудани мижгон ва сабзиши онҳо бо ёрии чӯтка, ки ба равғани канадона тар карда шудааст (чанд қатра витамини А низ ҳамроҳ кардан мумкин), оҳиста масҳ кардани пилкҳои чашм муфид аст. Ҳангоми масҳ эҳтиёт шудан лозим аст, ки равған ба даруни чашм надарояд (ин метавонад боиси ангезиши мултаҳима гардад). Равғани офтобпараст, вазелин, равғани зайтун ё мағзи шафтолу низ мижгонро нарм карда, сабзиши онҳоро беҳтар мегардонад. Алалхусус баъди муддати тӯлонӣ истифода бурдани ранг, ки дар натиҷа мижгонҳо мӯрд ва хушк мешаванд, истифодаи равған мувофиқи мақсад аст. Мижгонро бо рангҳои шустанашаванда (дар кабинетҳои косметикӣ) ва тушҳои ҳарранга (сиёҳ, қаҳваранг, кабуд, сабз, бунафш) вобаста ба сару либоси зан, ранги чашму мӯй, рӯшноӣ ва ғ. ранг мекунанд. Тушро боэҳтиёт (то ин ки ба чашм надарояд) бо ёрии чӯткача ба мижгони хушк аз боло ба поён (аз пилки чашм то нӯги мижгон) мемоланд. Пеш аз хоб тушро тоза мекунанд, вагарна мижжаҳо мешикананд ва меафтанд. Тушро бо ёрии равғани растанӣ, креми ғизобахш ё оби гарм тоза бояд кард. Бо обу собун шустани мижгон маслиҳат дода намешавад, чунки ин ба хушк шудани пӯсти пилки чашм, пайдоиши чин ва рехтани мижгон оварда мерасонад. Абрувонро бо қалами махсус ранг мекунанд. Барои ба абрувон шакли дилхоҳ бахшидан, як қисми мӯи онро бо мӯйчинак канда мепартоянд. Тез-тез ва дағалона кандани мӯи абрувон (махсусан агар мӯйҳо ба рафти сабзиши онҳо канда нашаванд) боиси газаки пӯст ва бо микробҳои моддаовар сироят ёфтани он шуда метавонад. Аз ин рӯ, ин корро дар кабинетҳои пардозгари ба ҷо овардан беҳтар аст. М. С. Исоев, Ҳ. Ҷ. Усмонова.

Расми 1. Тарҳи сохти мӯй ва бофтаҳои атрофи он. 1 – тори мӯй; 2 – қабати шохии эпидермис; 3 – ҳуҷайраҳои дарунтарини пӯстпарда (базалтӣ), ҳуҷайраи хорнок, ҳуҷайраи донадор ва ҷилодори қабати эпидермис; 4 – пӯст; 5 – ғадуди чарб; 6 – пиёзаки мӯй; 7 – фолликули мӯй; 8 – пистонаки мӯй; 9 – ҳуҷайраи зерипӯстӣ; 10 – мушаке, ки мӯйро рост мекунад. Расми 2. Намуди микроскопии мӯи хушк: дар боло нӯги чӯткашакл титшудаи мӯй; дар поён – тори мӯй, ки ба шохаҳо ҷудо шудааст.


Сермӯй[вироиш]

Сермӯӣ дар рухсора ё дигар қисмҳои бадан ва ҷои мӯӣҳои нарм бештар сабзидани мӯӣҳои дуруcтро гуянд.Муй дар сари одам ва бадани хайвонот мешавад.Муй агар дар сари одам бисёр бошад одам зебо менамояд.


Нигаред[вироиш]

Манбаъ[вироиш]