Баҳманёр

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Баҳманёр
Наҷмиддин Арабзода
Тахаллусҳо:

Баҳманёр

Санаи таваллуд:

15 август 1954(1954-08-15) (64 сол)

Зодгоҳ:

Панҷакент, ҶШС Тоҷикистон

Шаҳрвандӣ:

 Тоҷикистон

Навъи фаъолият:
Жанр:

ҳикоя, қисса

Забони осор:

тоҷикӣ

Баҳманёр (Наҷмиддин Арабзода) — нависанда, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон, дорандаи Ҷойизаи адабии Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон ба номи Садридин Айнӣ.

Зиндагинома[вироиш]

Нависандаи истеъдодманд, Баҳманёр (Наҷмиддин Арабзода) 15 июли соли 1954 дар шаҳри Панҷакент дида ба ҷаҳон кушодааст. Фориғуттаҳсили шӯъбаи арабии забонҳои шарқи Университети давлатии Тоҷикистон (1977) аст. Дар идораи киносозии тоҷик, нашрияҳои «Маданияти Тоҷикистон», «Адабиёт ва санъат», маҷаллаи «Садои Шарқ» фаъолият доштааст.

Насри бадеии Баҳманёр[вироиш]

Баҳманёр аз зумраи нависандагони навҷӯю хушсалиқаест, ки бо нигоштаҳои нахустинаш миёни хонандагон ва муҳити адабӣ маҳбубият пайдо кард, мутобиқ ба шароити рӯзгор ва гузашти вақт маҳорату малакаи тасвир дар асарҳояш такмил ёфтаю сербор шудааст. Қудрати офаринишаш марзу ҳадде намешиносад ва дар ҳама чиз нуктае, розеву карашмае меҷӯяд. Забони пуртавонаш ҳампайванд бо тасвирҳои тозаест, аз нӯги хомааш бӯи сидқу сафо меояд, ҳар чӣ ба ҳиссу ақли хеш дармеёбад, бепарда, бидуни биму ҳарос ва бе ҳеҷ рӯю риё баён медорад. Нигоштаҳои Баҳманёр рангу бӯи зодбумро медиҳанд, вале дорои паёмҳои инсонӣ ва башарии фаромаконӣ ва фарози маонианд. Бо ин ҳам реша дар жарфои фарҳангу забони тоҷикӣ — форсӣ доранд, ойинаи тамомнамои зиндагии худаш мебошанд. Барояш нависандагӣ саргармӣ, ҳавас ва шӯҳрату худнамоӣ нест, балки ниёзи сӯзонест, ки оромаш намегузорад. Бинои тасвирсозе дар ҳама осораш бар тавсифи хаёлангези муҳит побарҷой аст, тахайюлу воқеиятро ба ҳам омезиш медиҳад. Бардоштҳо аз падида моли худашанд ва баҳри хонанда оромиши дилпазире ба армуғон меоварад, дар ҳолати шӯридагию шигифтӣ наъраи шайдо ва бонги эътироз баланд ба садо меояд.

Осор[вироиш]

  • Ишқи сайед: Ҳикояҳо. — Душанбе, 1984. — 173 с.
  • Аспи обӣ: Ҳикояҳо. — Душанбе, 1988, — 224 с.
  • Время цветения ромашки: Рассказы. — Москва, 1988. — 144 с.
  • Дуди хисрат: Қиссаю ҳикоёт. — Душанбе, 1993. — 337 с.
  • Зарринаи Зарнигор: Қиссаю ҳикоёт. — Душанбе, 1997. — 167 с.
  • Песен идущего в петлю: Рассказы. — Душанбе, 1998. — 164 с.
  • Сармаддеҳ: Роман.- Душанбе, 2002. — 403 с.
  • Шоҳаншоҳ: Роман. Душанбе, 2003. — 396 с.

Мукофот[вироиш]

  • Ҷойизаи адабии Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон ба номи Садридин Айнӣ.

Адабиёт доир ба адиб[вироиш]

  • Баҳманёр // Адибони Тоҷикистон. — Душанбе,2003. — С. 117
  • Солеҳов, Ш. Баҳманёр (Аминӣ Баҳманёр Арабзода) // Энсиклопедияи адабиёт ва санъати тоҷик [Матн]. — Душанбе, 2004.- Ҷ.3.- С.506.
  • Абдухолиқи Набавӣ. Намунаи шоистаи насри ҷадид. // Адабиёт ва санъат.- 2004.- 21 май.
  • Мисбоҳиддин Нарзиқул. Баррасӣ ва нақди роман: Оди романи «Шоҳаншоҳ»-и Баҳманёр //Садои Шарқ.- 2012.- № 12.- С.77-110..[1]
  • Шоире аз Сармаддеҳ. Гуфтор дар бораи Баҳманёр — Душанбе: Ирфон, 2017.

Сарчашма[вироиш]

Пайвандҳо[вироиш]