Ҷаҳиш ба мӯҳтаво

Готифар

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Готифар
Даргузашт асри VI
Набардҳо

ҒОТИФАР, Готифар, подшоҳи Ҳайтолиён (тақр. солҳои 40–60 ас­ри 6).

Ҷанг бо туркон ва Сосониён

[вироиш | вироиши манбаъ]

Дар замони ҳукм­ро­нии Ғотифар тохтутози сосониҳо ва ту­ркҳо аз ду ҷониб ба Осиёи Миёна оғоз шуда, мулкҳои ҳин­дустонии Ҳайтолиён аз даст рафтанд. Аввалан хо­қо­ни турк Истеми ташаббуси муборизаро бар зидди Ғотифар ба даст гирифта, бо мақсади ҷалби Хусрави Анӯшервон ба му­боризаи зидди Ҳай­то­лиён корвонеро ба дарбори Сосониён фиристод. Баъди огоҳии Ғотифар аз қаробатҷӯии рақи­бо­наш корвони ҳо­ми­ли ҳадяи туркҳо ҳангоми убури марзи кишвари Ҳай­толиён ғорат ва сафирону роҳбаладонаш ба қатл расиданд. Бо ву­ҷуди ин соли 560 дар байни Истеми ва Хусрави Анӯ­шервон созишномаи муборизаи муштарак бар зидди Ҳай­то­лиён ба имзо расида, аввалан сипоҳи хоқони турк аз самти Чоч ба марзи Ҳайтолиён ҳуҷум намуд. Ғотифар баъди ого­ҳӣ аз қасди тохтутози ҳоқони турк, аз мулкҳои қаламраваш лашкари зиёде ҷамъ оварда, дар Бухоро ба рақиби Ҳай­то­лиён рӯ ба рӯ гардид. Ба қавли Менандр, дар ин фурсати муносиб Хусрави Анӯшервон ба ақибгоҳи лашкари Ғотифар ҳамла оварда, баъзе мулкҳои со­би­қи қаламрави шарқии Сосониёнро бозпас гирифт. Му­ҳо­ри­баи байни Ҳайтолиён бо хоқони туркҳо дар назди теп­паҳои Насаф ҳафт рӯз идо­ма ёфта, бо шикасти Ғотифар ан­ҷо­мид.

Баррасиҳо дар илм

[вироиш | вироиши манбаъ]

Ба қавли як гурӯҳ таърихнигорон (Э. Шаванн, А. М. Манделштам, Р. Фрай. Л. Гумилёв, Ғ. Ғоибов), муборизаи байни Ғотифар бо хоқони турк байни солҳои 560–68 ва ба қав­ли дигар муҳаққиқон баъди бастани шартномаи сулҳи бай­ни Рум ва Сосониён (562) ба амал омадааст. Ғотифар баъди шикаст хост дубора лаш­кар ҷамъ оварда муборизаро идо­ма ди­ҳад, вале ба мухолифати дарбориён рӯ ба рӯ гардид.

Поёни кори ҳукумат

[вироиш | вироиши манбаъ]

Ниҳоят Ғотифар аз тахт барканор карда, ба ҷояш Фиғо­ниш ба под­шо­ҳӣ нишонда шуд.

Тасвир дар сиккаҳо

[вироиш | вироиши манбаъ]

Дар як тарафи сиккаҳои ёфтшудаи Ғотифар шоҳ тамғаи Бухоро, катибаи суғдӣ ва дар паҳлуи дигараш асп тасвир шудааст.

  • Гоибов Г. Ран­ние походы арабов в Среднюю Азию. Д., 1989;
  • Фирдавсӣ. Шоҳ­нома. Ҷ. 8. Д., 1991;
  • Гумилев Л. Н. Древние тюрки. М., 2004;
  • Эмо­малӣ Раҳмон. Тоҷи­кон дар оинаи таърих. Аз Ориён то Сомониён. Ки­тоби 1. Д., 2009.
  • Bivar, A. D. H. (2003). Hephthalites. In Yarshater, Ehsan (ed.). Encyclopædia Iranica, Volume XII/2: Hedāyat al-mota'allemin–Herat VII. London and New York: Routledge & Kegan Paul. pp. 198—201. ISBN 978-0-933273-75-7
  • Rezakhani, Khodadad (2017). ReOrienting the Sasanians: East Iran in Late Antiquity. Edinburgh University Press. pp. 1–256. ISBN 9781474400305.
  • Litvinsky, B. A.; Dani, Ahmad Hasan (1996). History of Civilizations of Central Asia: The crossroads of civilizations, A.D. 250 to 750. UNESCO. ISBN 9789231032110.