Бобо Ҳоҷӣ: Тафовут байни таҳрирҳо

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Content deleted Content added
х →‎Манобеъ: илова
х илова, сарчашма
Сатри 2: Сатри 2:
|Номи тоҷикӣ=Бобо Ҳоҷӣ
|Номи тоҷикӣ=Бобо Ҳоҷӣ
|Номи аслӣ=Бобо Ҳоҷизода
|Номи аслӣ=Бобо Ҳоҷизода
|Акс=Бобо Ходжиев (Бобо Ходжи).jpg
|Акс=Bobo Hodji 1.jpg
|Зодрӯз= [[1 май]]и с. [[1928]]
|Зодрӯз= [[1 май]]и с. [[1928]]
|Зодгоҳ= деҳаи Похути [[ноҳияи Айнӣ]]и [[Тоҷикистон]]
|Зодгоҳ= деҳаи Похути [[ноҳияи Айнӣ]]и [[Тоҷикистон]]
Сатри 8: Сатри 8:
|Вазифа=[[шоир]]
|Вазифа=[[шоир]]
}}
}}
'''Бобо Ҳоҷӣ''' - ([[1 май]]и с. [[1928]], деҳаи Похути [[ноҳияи Айнӣ]]и [[Тоҷикистон]]), [[шоир]], Узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон аз с. 1954. Аълочии маорифи Тоҷикистон, Ходими хизматнишондодаи маданияти ҶШС Тоҷикистон (1988).
'''Бобо Ҳоҷӣ''' - ([[1 май]]и с. [[1928]], деҳаи Похути [[ноҳияи Айнӣ]]и [[Тоҷикистон]]), [[шоир]], Узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон аз с. 1954. [[Аълочии маорифи Тоҷикистон]], Ходими хизматнишондодаи маданияти ҶШС Тоҷикистон (1988).
БОБÒ ҲОҶӢ (тахаллус; ном ва насаби аслиаш Ҳоҷизода Бобо; таваллуд. [[1 май]]и с. [[1928]] деҳаи Похути ноҳияи Айнӣ).
БОБÒ ҲОҶӢ (тахаллус; ном ва насаби аслиаш Ҳоҷизода Бобо; таваллуд. [[1 май]]и с. [[1928]] деҳаи Похути ноҳияи Айнӣ).
==Зиндагинома==
==Зиндагинома==
Хатмкардаи Институти давлатии педагогии Душанбе (1951). Корманди оӯзномаҳои «Ком­сомоли Тоҷикистон», «Тоҷикистони Советӣ», маҷаллаи «Машъал» (1951–1962), муҳарри­ри калони Кумитаи давлатии радио ва телевизиони назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон (1962–1967). Солҳои 1967–1987 дар муассисаҳои нашриявии «Ирфон», «Маориф» ва «Адиб» муҳаррири калон буд. Аз с. 1988 бознишаста ва машғули кори эҷодист. Шеъри аввалинаш с. 1949 ба табъ расидааст. Мавзӯи маҷмӯаҳои «Изҳори муҳаббат» (1962), «Гули Хуршед» (1964), «Шукуфаҳои чаман» (1965), «Нони ҳалол» (1978), «Паймона», «Дурри ятим» (ҳар ду 1986), «Обилаи дил» (2002), «Гули шому саҳар» (2004), «Соябони сар»-и (2008) Бобо Ҳоҷӣ ватандорӣ, сулҳу ваҳдат, инсондӯстӣ, тантанаи ғояҳои ҳаёти нави сотсиалистӣ, васфи манзараҳои табиати кӯҳистон, шахсиятҳои маъруфи Тоҷикистон, ситоиши аҳли заҳмат ва ғ. мебошад. Ашъори дар маҷмӯаҳои «Насими баҳорон» (1956), «Раҳмат ба Ватан» (1958), «Бузи айнакдор» (1962), «Соябони сар» (2008) фароҳам омадаро Бобо Ҳоҷӣ махсус барои бачагон иншо намудааст, ки дар онҳо ҳаёт, тарзи зиндагӣ, орзую умеди насли наврас ифода ёфтааст. Шеърҳои барои бачагон, талабаҳои синфҳои ибтидоӣ эҷоднамудаи ӯ дар китобҳои дарсии мактабҳои миёна ҷой гирифтаанд. Дар ашъори ҳаҷвии «Қарсак аз ду даст» (1982) ашхоси бадгуҳар, мансабдорони ноуҳдабаро ва чолпусро бо ҳаҷви тезу тунди нишонрас мавриди сарзаниш қарор додааст. Шеърҳои ба забони русӣ тарҷумашудааш дар маҷмӯаҳои «Признание в любви» (1970), «Честный хлеб» (1987) фароҳам омадаанд. Чанде аз шеърҳояш ба дигар забонҳои халқҳои собиқ ИҶШС ва хориҷӣ (англисию чехӣ) тарҷума шудаанд. Инчунин Бобо Ҳоҷӣ ба навиштани мақолаҳои илмию оммавӣ, публитсистӣ, очерку лавҳа ва хотирот машғул аст. Намунаҳои ашъори Н. Некрасов, С. Есенин, Л. Украинка, Абай, А. Сурков, М. Исаковский, С. Михалков, Зулфия ва дигар, инчунин мухтасари ҳамосаи Ҳинди Қадим «Рамаяна»-ро аз русӣ ба тоҷикӣ баргардон кардааст. Бо нишони тилои Кумитаи муҳофизони сулҳи ИҶШС, Грамотаҳои Фахрии Президиуми Совети Олии ҶШС Тоҷикистон сарфароз гардидааст.
Хатмкардаи Институти давлатии педагогии Душанбе (1951). Корманди оӯзномаҳои «Ком­сомоли Тоҷикистон», «Тоҷикистони Советӣ», маҷаллаи «Машъал» (1951–1962), муҳарри­ри калони Кумитаи давлатии радио ва телевизиони назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон (1962–1967). Солҳои 1967–1987 дар муассисаҳои нашриявии «Ирфон», «Маориф» ва «Адиб» муҳаррири калон буд. Аз с. 1988 бознишаста ва машғули кори эҷодист. Шеъри аввалинаш с. 1949 ба табъ расидааст. Мавзӯи маҷмӯаҳои «Изҳори муҳаббат» (1962), «Гули Хуршед» (1964), «Шукуфаҳои чаман» (1965), «Нони ҳалол» (1978), «Паймона», «Дурри ятим» (ҳар ду 1986), «Обилаи дил» (2002), «Гули шому саҳар» (2004), «Соябони сар»-и (2008) Бобо Ҳоҷӣ ватандорӣ, сулҳу ваҳдат, инсондӯстӣ, тантанаи ғояҳои ҳаёти нави сотсиалистӣ, васфи манзараҳои табиати кӯҳистон, шахсиятҳои маъруфи Тоҷикистон, ситоиши аҳли заҳмат ва ғ. мебошад. Ашъори дар маҷмӯаҳои «Насими баҳорон» (1956), «Раҳмат ба Ватан» (1958), «Бузи айнакдор» (1962), «Соябони сар» (2008) фароҳам омадаро Бобо Ҳоҷӣ махсус барои бачагон иншо намудааст, ки дар онҳо ҳаёт, тарзи зиндагӣ, орзую умеди насли наврас ифода ёфтааст. Шеърҳои барои бачагон, талабаҳои синфҳои ибтидоӣ эҷоднамудаи ӯ дар китобҳои дарсии мактабҳои миёна ҷой гирифтаанд. Дар ашъори ҳаҷвии «Қарсак аз ду даст» (1982) ашхоси бадгуҳар, мансабдорони ноуҳдабаро ва чолпусро бо ҳаҷви тезу тунди нишонрас мавриди сарзаниш қарор додааст. Шеърҳои ба забони русӣ тарҷумашудааш дар маҷмӯаҳои «Признание в любви» (1970), «Честный хлеб» (1987) фароҳам омадаанд. Чанде аз шеърҳояш ба дигар забонҳои халқҳои собиқ ИҶШС ва хориҷӣ (англисию чехӣ) тарҷума шудаанд. Инчунин Бобо Ҳоҷӣ ба навиштани мақолаҳои илмию оммавӣ, публитсистӣ, очерку лавҳа ва хотирот машғул аст. Намунаҳои ашъори Н. Некрасов, С. Есенин, Л. Украинка, Абай, А. Сурков, М. Исаковский, С. Михалков, Зулфия ва дигар, инчунин мухтасари ҳамосаи Ҳинди Қадим «Рамаяна»-ро аз русӣ ба тоҷикӣ баргардон кардааст.
== Эҷодиёт ==
== Эҷодиёт ==
Шеърҳои аввалинаш аз соли 1949 ба табъ расидаанд.
Чанд китоби очеркаш ҳам ба табъ расидааст. Шеърҳои ба русӣ тарҷумашудааш дар китобҳои «Признание в любвы» (1970) ва «Честный хлеб» (1987) интишор ёфтаанд.
Иддае аз офаридаҳояш ба забони халқҳои дигар тарҷума ва чоп шудаанд. Соли 1987 нашриёти «Маориф»-и Ашқобод китоби шеърҳои «Чаманҳои Помир»-и ӯро ба забони туркманӣ чоп кардааст. Осори алоҳидаи Н. Некрасов, С. Есенин, Абай, Л. Украинка, Зулфия, А. Сурков, Г. Абашидзе, С. Михалков, М. Исаковский, қиссаҳои А. Загребалний «Водии хобҳои дароз», Ш. Бейшеналиев «Баррачаи шохдор», В. Гавф «Муки майдаҳак»-ро ба тоҷикӣ гардондааст. Тарҷумаи эпоси ҳиндии «Рамаяна» низ ба қалами ӯ тааллуқ дорад.<ref> Адибони Тоҷикистон (маълумотномаи мухтасари шарҳиҳолӣ)./Таҳия ва танзими Асрори Сомонӣ ва Маҷид Салим. – Душанбе, «Адиб», 2014, – с. 280 ISBN 978-99947-2-379-9 </ref>

Нахустин шеърҳои Бобо Ҳоҷӣ соли 1949 нашр шудаанд. Ӯ муаллифи маҷмӯаҳои шеърҳо барои кӯдакон:
Нахустин шеърҳои Бобо Ҳоҷӣ соли 1949 нашр шудаанд. Ӯ муаллифи маҷмӯаҳои шеърҳо барои кӯдакон:
* "Раҳмат ба Ватан" (1958),
* «Раҳмат ба Ватан» (1958),
* "Бузи айнакдор" (1961),
* «Бузи айнакдор» (1961),
* "Водии шукуфон " (1965),
* «Шукуфаҳои чаман» (1965),
* "Признание в любви" (1970) (забони русӣ)
* "Признание в любви" (1970) (забони русӣ)
* "Гурбаи гелосбон" (1971),
* «Гурбаи гелосбон» (1971),
* "Райҳон" (1980).
* «Садарайҳон» (1980)
* "Райҳон" (1980).
Инчунин, Бобо Ҳоҷӣ муаллифи якчанд маҷмӯаҳои шеърҳои тоҷикӣ ва забони русӣ мебошад.

Ашъораш дар маҷмӯаҳои
* «Насими баҳорон» (1956),
* «Изҳори муҳаббат» (1962),
* «Гули Хуршед» (1974),
* «Нони ҳалол» (1978),
* «Осиёи чашма» (1984),
* «Паймона» (1986),
* «Дурри ятим» (1988),
* «Ашки булбул» (1990),
* «Пешдаргирон» (1998) ва ғ. чоп шудаанд.<ref> Адибони Тоҷикистон (маълумотномаи мухтасари шарҳиҳолӣ)./Таҳия ва танзими Асрори Сомонӣ ва Маҷид Салим. – Душанбе, «Адиб», 2014, – с. 280 ISBN 978-99947-2-379-9 </ref>
Маҷмӯаҳои шеърҳои тоҷикӣ ва забони русӣ:
Якчанд очеркҳои ӯ ба монанди
Якчанд очеркҳои ӯ ба монанди
* "Гули ҳафтранг" (1969),
* "Гули ҳафтранг" (1969),
Сатри 32: Сатри 49:
* "Соябони сар" (2008),
* "Соябони сар" (2008),
* "Кулоҳи коку" (2011) дар маҷмӯаҳои алоҳида нашр шудаанд.
* "Кулоҳи коку" (2011) дар маҷмӯаҳои алоҳида нашр шудаанд.
*
*
==Мукофот==
* [[Аълочии маорифи Тоҷикистон]],
* Ходими хизматнишондодаи маданияти ҶШС Тоҷикистон (1988),
* нишони тилои Кумитаи муҳофизони сулҳи ИҶШС,
* Ифтихорномаҳои Фахрии Президиуми Совети Олии ҶШС Тоҷикистон сарфароз гардидааст.
== Эзоҳ ==
{{эзоҳ}}
==Манобеъ==
==Манобеъ==
* Энсиклопедияи Советии Тоҷик. Ҷилди I (А – ГАВҲАР)|| [[1978]] || ЭСТ. Ҷилди I [http://kmt.tj/?book_id=84]
* Энсиклопедияи Советии Тоҷик. Ҷилди I (А – ГАВҲАР)|| [[1978]] || ЭСТ. Ҷилди I


[[Гурӯҳ:Шахсиятҳо аз рӯи алифбо]]
[[Гурӯҳ:Шахсиятҳо аз рӯи алифбо]]
Сатри 43: Сатри 67:
[[Гурӯҳ:Ходими шоистаи маданияти РСС Тоҷикистон]]
[[Гурӯҳ:Ходими шоистаи маданияти РСС Тоҷикистон]]
[[Гурӯҳ:Дорандагони унвонҳои фахрӣ аз Тоҷикистон]]
[[Гурӯҳ:Дорандагони унвонҳои фахрӣ аз Тоҷикистон]]
[[Гурӯҳ:Дорандагони нишони Аълочии маорифи ИҶШС]]
[[Энсиклопедияи Миллии Тоҷик|Энсиклопедияи миллии тоҷик, ҷилди 2]]
[[Энсиклопедияи Миллии Тоҷик|Энсиклопедияи миллии тоҷик, ҷилди 2]]
[[Гурӯҳ:Энсиклопедияи Миллии Тоҷик]]
[[Гурӯҳ:Энсиклопедияи Миллии Тоҷик]]

Нусха 14:38, 8 августи 2016

Шаблон:Зиндагинома Бобо Ҳоҷӣ - (1 майи с. 1928, деҳаи Похути ноҳияи Айнӣи Тоҷикистон), шоир, Узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон аз с. 1954. Аълочии маорифи Тоҷикистон, Ходими хизматнишондодаи маданияти ҶШС Тоҷикистон (1988). БОБÒ ҲОҶӢ (тахаллус; ном ва насаби аслиаш Ҳоҷизода Бобо; таваллуд. 1 майи с. 1928 деҳаи Похути ноҳияи Айнӣ).

Зиндагинома

Хатмкардаи Институти давлатии педагогии Душанбе (1951). Корманди оӯзномаҳои «Ком­сомоли Тоҷикистон», «Тоҷикистони Советӣ», маҷаллаи «Машъал» (1951–1962), муҳарри­ри калони Кумитаи давлатии радио ва телевизиони назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон (1962–1967). Солҳои 1967–1987 дар муассисаҳои нашриявии «Ирфон», «Маориф» ва «Адиб» муҳаррири калон буд. Аз с. 1988 бознишаста ва машғули кори эҷодист. Шеъри аввалинаш с. 1949 ба табъ расидааст. Мавзӯи маҷмӯаҳои «Изҳори муҳаббат» (1962), «Гули Хуршед» (1964), «Шукуфаҳои чаман» (1965), «Нони ҳалол» (1978), «Паймона», «Дурри ятим» (ҳар ду 1986), «Обилаи дил» (2002), «Гули шому саҳар» (2004), «Соябони сар»-и (2008) Бобо Ҳоҷӣ ватандорӣ, сулҳу ваҳдат, инсондӯстӣ, тантанаи ғояҳои ҳаёти нави сотсиалистӣ, васфи манзараҳои табиати кӯҳистон, шахсиятҳои маъруфи Тоҷикистон, ситоиши аҳли заҳмат ва ғ. мебошад. Ашъори дар маҷмӯаҳои «Насими баҳорон» (1956), «Раҳмат ба Ватан» (1958), «Бузи айнакдор» (1962), «Соябони сар» (2008) фароҳам омадаро Бобо Ҳоҷӣ махсус барои бачагон иншо намудааст, ки дар онҳо ҳаёт, тарзи зиндагӣ, орзую умеди насли наврас ифода ёфтааст. Шеърҳои барои бачагон, талабаҳои синфҳои ибтидоӣ эҷоднамудаи ӯ дар китобҳои дарсии мактабҳои миёна ҷой гирифтаанд. Дар ашъори ҳаҷвии «Қарсак аз ду даст» (1982) ашхоси бадгуҳар, мансабдорони ноуҳдабаро ва чолпусро бо ҳаҷви тезу тунди нишонрас мавриди сарзаниш қарор додааст. Шеърҳои ба забони русӣ тарҷумашудааш дар маҷмӯаҳои «Признание в любви» (1970), «Честный хлеб» (1987) фароҳам омадаанд. Чанде аз шеърҳояш ба дигар забонҳои халқҳои собиқ ИҶШС ва хориҷӣ (англисию чехӣ) тарҷума шудаанд. Инчунин Бобо Ҳоҷӣ ба навиштани мақолаҳои илмию оммавӣ, публитсистӣ, очерку лавҳа ва хотирот машғул аст. Намунаҳои ашъори Н. Некрасов, С. Есенин, Л. Украинка, Абай, А. Сурков, М. Исаковский, С. Михалков, Зулфия ва дигар, инчунин мухтасари ҳамосаи Ҳинди Қадим «Рамаяна»-ро аз русӣ ба тоҷикӣ баргардон кардааст.

Эҷодиёт

Шеърҳои аввалинаш аз соли 1949 ба табъ расидаанд. Чанд китоби очеркаш ҳам ба табъ расидааст. Шеърҳои ба русӣ тарҷумашудааш дар китобҳои «Признание в любвы» (1970) ва «Честный хлеб» (1987) интишор ёфтаанд. Иддае аз офаридаҳояш ба забони халқҳои дигар тарҷума ва чоп шудаанд. Соли 1987 нашриёти «Маориф»-и Ашқобод китоби шеърҳои «Чаманҳои Помир»-и ӯро ба забони туркманӣ чоп кардааст. Осори алоҳидаи Н. Некрасов, С. Есенин, Абай, Л. Украинка, Зулфия, А. Сурков, Г. Абашидзе, С. Михалков, М. Исаковский, қиссаҳои А. Загребалний «Водии хобҳои дароз», Ш. Бейшеналиев «Баррачаи шохдор», В. Гавф «Муки майдаҳак»-ро ба тоҷикӣ гардондааст. Тарҷумаи эпоси ҳиндии «Рамаяна» низ ба қалами ӯ тааллуқ дорад.[1]

Нахустин шеърҳои Бобо Ҳоҷӣ соли 1949 нашр шудаанд. Ӯ муаллифи маҷмӯаҳои шеърҳо барои кӯдакон:

  • «Раҳмат ба Ватан» (1958),
  • «Бузи айнакдор» (1961),
  • «Шукуфаҳои чаман» (1965),
  • "Признание в любви" (1970) (забони русӣ)
  • «Гурбаи гелосбон» (1971),
  • «Садарайҳон» (1980)
  • "Райҳон" (1980).

Ашъораш дар маҷмӯаҳои

  • «Насими баҳорон» (1956),
  • «Изҳори муҳаббат» (1962),
  • «Гули Хуршед» (1974),
  • «Нони ҳалол» (1978),
  • «Осиёи чашма» (1984),
  • «Паймона» (1986),
  • «Дурри ятим» (1988),
  • «Ашки булбул» (1990),
  • «Пешдаргирон» (1998) ва ғ. чоп шудаанд.[2]

Маҷмӯаҳои шеърҳои тоҷикӣ ва забони русӣ: Якчанд очеркҳои ӯ ба монанди

  • "Гули ҳафтранг" (1969),
  • "Хандаи маҳтоб" (1976),
  • "Паймона" (1986),
  • "Дурри ятим" (1988),
  • "Нони ҳалол" (1987),
  • "Пешдаргирон" (1998),
  • "Обилаи дил" (2002),
  • "Гули шому саҳар" (2004),
  • "Соябони сар" (2008),
  • "Кулоҳи коку" (2011) дар маҷмӯаҳои алоҳида нашр шудаанд.

Мукофот

  • Аълочии маорифи Тоҷикистон,
  • Ходими хизматнишондодаи маданияти ҶШС Тоҷикистон (1988),
  • нишони тилои Кумитаи муҳофизони сулҳи ИҶШС,
  • Ифтихорномаҳои Фахрии Президиуми Совети Олии ҶШС Тоҷикистон сарфароз гардидааст.

Эзоҳ

  1. Адибони Тоҷикистон (маълумотномаи мухтасари шарҳиҳолӣ)./Таҳия ва танзими Асрори Сомонӣ ва Маҷид Салим. – Душанбе, «Адиб», 2014, – с. 280 ISBN 978-99947-2-379-9
  2. Адибони Тоҷикистон (маълумотномаи мухтасари шарҳиҳолӣ)./Таҳия ва танзими Асрори Сомонӣ ва Маҷид Салим. – Душанбе, «Адиб», 2014, – с. 280 ISBN 978-99947-2-379-9

Манобеъ

  • Энсиклопедияи Советии Тоҷик. Ҷилди I (А – ГАВҲАР)|| 1978 || ЭСТ. Ҷилди I

Энсиклопедияи миллии тоҷик, ҷилди 2