Александр Пушкин

Аз Википедиа
Ҷаҳиш ба: новбари, Ҷустуҷӯи
Александр Сергеевич Пушкин AleksandrPushkin.jpg
Александр Сергеевич Пушкин
Зодрӯз 6 июн, 1799
Зодгоҳ 10 феврал, 1837
Вазифа шоир

Александр Сергеевич Пушкин (6 июн, 179910 феврал, 1837), шоир, асосгузори адабиёти классикии рус. Аз оилаи дворянини миёнаҳол. Авлоди падарии у аз боярҳои қадим буда, модараш набераи писари князи Ҳабашистон, ходими ҳарбии давраи ҳокимияти Петри I. П. Ганнибал Гиброхим; 1697— 1781).

Айёми ҷавонй[вироиш]

Аввалин қувваозмоихои Пушкин дар шеър ба солҳои бачагии у рост меоянд. Солҳои таҳсил дар лицеи Царское Село дар шоирй шӯхрат ёфт. Барои лицеи Царское Село, ки Пушкин соли 1811 ба он дохил шудааст, интишори ғояхои'озодихохй хос буд. Ба равнақи афкори революционй ва ватанлохй Чанги ватании соли 1812 низ мусоидат кард ва дар нахустин шеърхои Пушкин таъсири муфиде гузошт («Хотирахо дар бораи Царское Село», 1814; «Шаҳрча», «Гул», 1815; «Хоб», «Орзу», «Ба дӯстом», 1816 ва т.). Пушкин бо чамоаи адабии И. М. Карамзин ва сонитар бо П. Я. Чаадаев робита пайдо кард. Дар шеърхои ин давра 1817—20 таовири зиндагии туфонии шоири чавон ва чавоноети Петербург мавкеи калон дорад. Рухи озодидустй ва лиризми нарм, омезиши анъана ва навпардозихои далеронаи рамаятикй ба ашъори Пушкин («Ба Чаадаев», «Ба Жуковский», 1818; «Тачаддуд», 1819) хусни нав башшдавд.

Нашъунамои эҷодиёт[вироиш]

Евгений Онегин.Нашри соли 1833.Сардафтар

Пушкин дар ин солҳо ба достонсарой рӯ оварда, тадриҷан ба кашфиётҳои нодир ва маррубе расидааст, ки зимни таъсири сюжет ва мазмунхои барои адабиёти рус нав дар сабки нотак-роре сурат гирифтаанд. Аввалин достони шоир «Руслан ва Людмила» (1820) ифодаи андешахои лирики дар сюжети фусуигари шарқй, боигарии забони русй ва рӯҳи романтикии вай аст. Пушкин дар ин достан ба воситаи образхои акрсонавй рӯҳи замонро моҳирона ифода кардааст.Мавзуи Шарқ ва истифодаи мазмунҳои романтикии рӯзгори пуро шуби марду,ми ин кишварҳо дар эҷодиёти Пушкин бештар ҷой гирифта, пас аз сафари у ба Кавказу Крим заминай ҳаётй пайдо мекунад. Ба ҷануб ба В. А. Тропинин. Портрети А. С. Пушкин. 1827. Музеи уммниттифокии А. С. Пушкин. Шаҳри Пушкин. Шудани шоир (аз рохи Киёв ва Одесса гузашта, бо декэбристон В. Ф. Раевский, П. И. Пестель, М. Ф. Орлов мулоқот кардааст) шавқи амалиёти озодандешин ва озодфикрии уро афзуда, ба силсилаи достонхои ҷанубй, шеърҳои романтикии у ибтидо гузоштанд (шеъри «Ханчар», 1821'; достонхои «Бандии Кавказ», 1821; «Бародарони роратгар», 1828, «Фонтани Бохчасарой», 1823). Таълифи романи манзуми «Евгений Онегин» низ хамон ҷо шурӯъ шудааст. Сафари Кавказу Крим ва таълифи силсилаи достонхои ҷанубии Пушкин бо марҳилаи байронпарастй (1820—23) ва амузиши у аз таҷрибаи романтизми революционии Европа мувофиқ меояд. Ин аст, ки дар достонҳо ва ашъори ин давра назари амиқи Пушкин ба фалсафаи озодй, ба исёни ишқ ва шахсияти озодипараст мушоҳида мешавад. Дар достони дигари Пушкин «Лулиҳо» (1824), ки онро куллан олии кашфиётҳои романтикии Пушкин метавон намид, шахсият, ҳамъият ва иллатҳои он ба дараҳаи баланди тасвир расидаанд. Тадқиқи бадеии масъалаҳои инсон ва олами хастй, зиддиятҳои иҷтимоии даар ва табакаҳои гуногуни одамон дар олами феодалии крепостной аз мавзуъҳои асосии эҷодиёти Пушкин қарор мегиранд.

Солҳои бадарға ба деҳаи Михайловское (1824) ва Болдино (1830) шоҳасарҳои Пушкин офаринда мешаванд: силсилаи «Тақлиди Куръон» (1824), достони «Граф Нулин» (1824), бобхои асосии «Евгений Онегин» (1824), шеъри «Ёд дорам он лаҳзаи марруб» (1824), силсилаи «Тирамохи Болдино» (1830) ва Пушкин дар ин давра ба шаклҳои нави эҷодиёти бадей рӯ овардааст, ки намунаи барҷастаи он фоҷиаи «Борис Годунов» (1825) мейошад. Дар ин асар, ки поди реалистй ва асосҳои халкияти он кавист, на фақат баҳои шоир ба декабристон ва ақидахои онон, балки худи ҷараёни таърихй, конуниятхои объективии инкишофи ҷамъият, масъалахои иҷтимоию сиёсии давр инъикос ёфтааст. Шеърҳон «Пайрамбар» (1826), «Нома ба Сибирь» (1827) ва махсусан муроҷиат ба мавзуъҳои таъриҳи — таъриҳи давраи Пётри I Сроманн нота-мами «Араби Петри Кабир», 1827; достани «Полтава», 1827 ва таърихй ҷанги Туркияву Эрон («Сафари Арзрум», 1828) аз амиқтар рафтани назари ичтимоии Пушкин гуводй медиханд. Ду-се соли авяали с-хри 30 Пушкин ба кори журналистй ва танкиди адабй хам рӯ овардааст. Тасвири таърих ва замони зиндагии Пушкин дар насри низ ҷурвусъат аст. Силсилаи «Хикояхои Белкин», ки аз панҷ асари мустақил иборат аст, фоҷиаҳои хурди «Чавонмарди хасис», «Моцарт ва Сальери», «Меҳмони сангй», «Хурсандй дар вақти вабо», ки солҳои 30 офарида шудаанд, дар инкишофи реализми танкидии рус мавкеи ка- лон доштанд. Рузгори табақаҳои гуногуни Россия ва махсусан одамани оддии он даг ин повесту фоҷиаҳо ва алалхусус дар солномаи «Таърихй деҳаи Горюхино» мӯҳташам таҳқиқ шудаанд. Назари фалсафи ба таърих ва таҷрибаи пешқадаму ибратбахши халқи Европа минбаъд боз ҳам амиқтар меравад (повестхои «Дубровский», 1832; «Таърихи Пугачев», 1833; «Модкаи қарамашшоқ», 1833; «Шабҳои Миср», 1835; «Духтари капитан», 1833 — 36). Пушкин ба эчодиёти шифохни халқ мароқи калон дашт. Бисьёр асарҳои у дар асоси қиссаву ривоятҳои халкй ва афсонаҳои дояаш офарида шудаанд («Киссаи поп ва хизматгори у Лалдахур», «Афсонаи шоҳ Султон», «Киссаи шоҳдухтари мурда ва ҳафт паҳлавон», «Киссаи моҳигир ва моҳии тилло»).

Нигаред[вироиш]

Пайвандҳои беруна[вироиш]