Аллома Ҳиллӣ
Намуди зоҳирӣ
| Аллома Ҳиллӣ | |
|---|---|
| араб. ар. الحسن بن يوسف ابن علي بن المطهر الحلي[1] | |
| | |
| Иттилооти инфиродӣ | |
| Касб, шуғл: | олим, фақеҳ, муҳаддис, Марҷаи тақлид, муфассир, мутакаллим, аллома, илоҳиётшинос, донишвар |
| Таърихи таваллуд: | 23 декабри 1250[2] |
| Зодгоҳ: | |
| Таърихи даргузашт: | 27 декабри 1325[2] (75 сол) |
| Маҳалли даргузашт: | |
| Маҳалли дафн: | |
| Кишвар: | |
| Эътиқод: | ислом ва шиъа |
| Фарзандон: | Fakhr al-Muḥaqqiqīn al-Ḥillī[d] |
| Самти фаъолият: | фиқҳ, усули фиқҳ[d], илми ҳадис, тафсир, илми калом, Biographical evaluation[d], Arabic Language Studies[d], фалсафа ва мантиқ |
| Маълумот: | |
| Устодон: | Sayyed Ibn Tawus[d], Bahāʼ al-Dīn al-Irbilī, ʻAlī ibn ʻĪsá[d], Насируддини Тусӣ, Al-Bahrani[d] ва ابن نامه[d] |
| Шогирдон: | Jamal al-Din ibn al-Husam[d] ва Қутбуддини Розӣ |
| Осор: | |
Иттилооти иловагӣ |
|
| Лоиҳаҳои алоқаманд: |
|
Абумансур Ҷамолуддин Ҳасан ибни Юсуф Мутаҳҳари Ҳиллӣ (форсӣ: ابومنصور جمالالدین حسن بن یوسف بن مطهّر حلّی), маъруф ба Аллома Ҳиллӣ (форсӣ: علامه حلی; 23 декабри 1250[2], Ҳилла[d] — 27 декабри 1325[2], Ҳилла[d]) — муҳаддис ва фақеҳи эронитабори арабинавис, муаллифи «Талхису-л-маром фӣ маърифату-л-аҳком», «Мабодиу-л-вусул ила-л-илми-л-усул».
Эзоҳ
[вироиш | вироиши манбаъ]- ↑ الزركلي خ. ا. الأعلام (араб.): قاموس تراجم لأشهر الرجال والنساء من العرب والمستعربين والمستشرقين — 15 — بيروت: دار العلم للملايين, 2002. — Ҷ. 2. — С. 227.
- 1 2 3 4 Encyclopædia Britannica (ингл.)