Белов Николай Василевич

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Ҷаҳиш ба: новбари, Ҷустуҷӯи

20 ноябр (2 декабр) 1891

Янов, Полша

6 марти 1982

Маскав, ҶШФСР[d], Иттиҳоди Шӯравӣ

Flag of Russia.svg Империяи Русия[d]
Flag of the Soviet Union.svg Иттиҳоди Шӯравӣ

crystallography[d]

A.V. Shubnikov Institute of Crystallography[d]

кристаллограф, кимёгар

Saint Petersburg State Polytechnical University[d]

Имзо

БЕЛÓВ Николай Василевич (русӣ: Никола́й Васи́льевич Бело́в; 2 (14) декабри 1891, шаҳри Янов, Полша — 6 марти 1982, Маскав), кристаллограф ва геокимиёгари шӯравӣ, академики АИ ИҶШС (1953), Қаҳрамони Меҳнати Сотсиалистӣ (1969), Хатмкардаи Институти политехникии Петроград (1921). Профессори университетҳои Горкий ва Маскав (1946–1956). Асосан оид ба кристаллокимиё, минералогияи сохторӣ, геокимиё асарҳо навиштааст. Белов асосгузори мактаби кристаллографияи сохторӣ буда, бо шогирдонаш бештар аз 100 сохтори мураккаб, асосан силикатҳоро муайян намуда, 1651 гурӯҳи фазоии симметриявиро тартиб додааст. Таҳти роҳбарии Белов сохтори зиёда аз 500 моддаҳои кристаллӣ, аз ҷумла 200 минерал таҳқиқ карда шудаанд. Белов ба ҷадвали даврии Менделеев тавсифи сеюми асосии унсур – «радиуси ионӣ»-ро ворид кард, назарияи банду басти зичро такмил дод. Б. муаллифи кашфиёти илмии «Қонунияти морфотропия дар қаторҳои гомологии нимноқил филизз» мебошад. Аз с. 1957 раиси Кумитаи миллии кристаллографҳои шӯравӣ, аз соли 1961 мудири кафедраи кристаллографияи Университети давлатии Маскав, аз соли 1966 президенти Иттифоқи байналхалқии кристаллографҳо, солҳои 1957–82 узви Кумитаи Мукофоти ленинӣ ва Мукофоти давлатии ИҶШС дар соҳаи илм ва техникаи назди Шӯрои Вазирони ИҶШС, 1968–82 сармуҳаррири маҷаллаи «Кристаллография» буд. Дорандаи Мукофоти сталинӣ (1952), Мукофоти ленинӣ (1974), медали тиллои ба номи М. В. Ломоносови АИ ИҶШС (1966). Бо 4 ордени Ленин, орденҳои Револютсияи Октябр, Байрақи Сурхи Меҳнат ва медалҳо сарфароз гардидааст. Ба шарафи Белов минерали «беловит» номгузорӣ шудааст.

Осор[вироиш]

  1. Структура ионных кристаллов и металлических фаз. Москва, 1947;
  2. Структурная кристаллография. Москва, 1951;
  3. Кристаллохимия силикатов с крупными катионами. Москва, 1961.

Манбаъ[вироиш]

Энсиклопедияи миллии тоҷик, ҷилди 2