Гверчино

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Гверчино
Суратҳо
Таърихи таваллуд: 8 феврал 1591(1591-02-08)[1][2][3][…]
Зодгоҳ:
Таърихи даргузашт: 22 декабр 1666(1666-12-22)[1][2][3][…] (75 сол)
Маҳалли даргузашт:
Мамлакат:
Жанр: чеҳранигорӣ[d] ва religious painting[d]
Commons-logo.svg Корҳо дар Викианбор

Гверчино (Гуэрчино, итол. Guercino — «чашмолус»; номи аслӣ Ҷованни Франческо Барбйери, Barbieri) (тамъид 8 феврали 1591, Ченто, Феррара — 22 декабри 1666, Болоня) — мусаввири итолиёии мактаби Болоня.

Зиндагинома[вироиш]

Дар шаҳри Ченто таҳсил кардааст. Аз рассомон Л. Караччи, Караваҷо, Г. Рени ва рассомони венетсиягӣ Тинторетто, Якопо Бассано илҳом гирифтааст. Аслан дар Ченто ва Болоня, инчунин дар Венетсия (1618), Ферраре (1619), Рум (1621-23), Пияченсо (1626-27) ва Моден (1633-34) кор кардааст. Асарҳои беҳтарини ӯ дар солҳои 1620: фрескаҳо (нақшу нигорҳои рӯйи девор) дар казинои кӯшки (вилла) Лудовизи дар Рум (1621), «Маросими дафни Петрониллии муқаддас» (1621), «Меъроҷи бибӣ Марям» (1623). Г. дар ин давра зери таъсири Караваҷо бештар ба вусъати бандубаст, тазодди равшанию торикӣ ва эҳсосоти драмавии образҳо диққат медиҳад. Ӯ аз ҷиҳати рангомезӣ ба декоративизми бародарон Караччи наздик буда, ба осори намоишии ҳунари барокко низ майл дорад. Пас аз соли 1623 зери таъсири Рени комилан ба санъати класситсизм рӯй меорад. Аз соли 1642 сарвари Академияи санъати тасвирии Болоня буд.

Эзоҳ[вироиш]

Адабиёт[вироиш]

  • Свидерская М. И. Искусство Италии 17 века. М., 1999;
  • Новая российская энциклопедия. Т. IV (2). М., 2008.

Сарчашма[вироиш]