Георгий Гулиа

Георгий Гулиа
Таърихи таваллуд	1 (14) марти 1913 ё 14 марти 1913(1913-03-14)
Зодгоҳ	Сухум, Sukhumi Okrug[d], Русияи подшоҳӣ
Таърихи даргузашт	18 октябри 1989(1989-10-18) (76 сол)
Маҳалли даргузашт	Маскав, ИҶШС
Маҳалли дафн	Сухум
Шаҳрвандӣ (табаият)	ИҶШС
Навъи фаъолият	нависанда, рӯзноманигор, насрнавис
Жанр	повест, румони кӯтоҳ ва румони таърихӣ[d]
Забони осор	русӣ
Ҷоизаҳо

Георгий Дмитриевич Гу́лиа (1 [14] марти 1913 ё 14 марти 1913, Сухум, Sukhumi Okrug^[d] — 18 октябри 1989, Маскав) — адиби абхозитабори рус.

Зиндагинома

Донишкадаи муҳандисии роҳҳои оҳани ш. Тифлисро (1935) хатм карда, ҳамчун муҳандис дар сохтмони р. о.-и соҳили баҳри Сиёҳ кор кард. Аз хурдсолӣ ба рӯзноманигорию рассомӣ шуғл меварзид. Нахустин асараш — повести «Дар нишебӣ» (1930). Пас аз ҶБВ барои кор ба Маскав, ба нашрияи «Литературная газета» даъват шуд (1948). Нашри романи «Баҳор дар Сакан» (1948) ӯро шуҳратманд сохт ва сазовори Мукофоти давлатии Иттиҳоди Шӯравӣ гашт (1949). Ин роман якҷо бо романҳои «Шаҳри хуб» (1949) ва «Кама» (1954) асари сегона (трилогия) шумурда мешаванд. Георгий Гулиа баъдан ба мавзӯи достонҳои таърихӣ низ рӯ овард. Дар ин замина асари сегонаи «Фиръавн Охнотун» (1968), «Шахсе аз Афина» (1969), «Сулла» (1971) авҷи эҷодиёти ӯ ба шумор меравад. «Зиндагӣ ва марги Михаил Лермонтов» (1973) ва «Достони Умари Хайём» (1975) аз дигар осори таърихии ӯянд.

Осор

• Собранное сочинений: В 4 т. М., 1987-88.

Адабиёт

• Гулиа Георгий Дмитриевич // Вичлас — Гӯянда. — Д. : СИЭМТ, 2015. — (Энсиклопедияи Миллии Тоҷик : [тахм. 25 ҷ.] / сармуҳаррир Н. Амиршоҳӣ ; 2011—2023, ҷ. 4). — ISBN 978-99947-33-77-4.

• Тверской А. Д. Гулиа как он есть. Сухуми, 1985;