Эмил Гилелс

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Эмил Гилелс
Таърихи таваллуд 6 (19) октябр 1916[1] ё 19 октябр 1916(1916-10-19)[2][3]
Зодгоҳ
Таърихи даргузашт 14 октябр 1985(1985-10-14)[1][4][5][…] (68 сол)
Маҳалли даргузашт
Кишвар
Пеша(ҳо) пиёнунавоз, омӯзгори мусиқӣ, Консерт
Соз фортепиано
Сабк мусиқии килоссик[d]
Ҷоизаҳо
emilgilels.com
Commons-logo.svg Парвандаҳо дар Викианбор

Эмил Григоревич Гилелс (6 [19] октябр 1916[1] ё 19 октябр 1916[2][3], Одесса, губернияи Херсон[d][6][2]14 октябр 1985[1][4][5][…], Маскав[2]) — пианинанавози рус, Артисти халқии ИҶШС (1954). Қаҳрамони Меҳнати Сотсиалистӣ (1976).

Зиндагинома[вироиш]

Хатмкардаи Консерваторияи Одесса (1935). Дар овони донишҷӯӣ (1933) дар озмуни умумишӯравии мутрибону овозхонони Маскав барандаи ҷоизаи аввал гардид. Солҳои 1935-38 дар Консерваторияи Маскав, дар гурӯҳи Г. Г. Нейгауза, таҳсил кард. Ғолиби озмуни байналмилалии Брюсел (1938).

Аз соли 1938 устод ва аз соли 1952 профессори Консерваторияи Маскав. Эмил Гилелс зимни офариниши асар пеш аз ҳама дар назди хеш ҳадафҳои баланди адабӣ мегузошт ва ҳамзамон бо пайгирии ҷиддӣ саъй мекард, ки матнро дар робита ба қаринаи бадеиву эстетикии даврони эҷодшудааш саршор аз ғанои мусиқию адабӣ кунад. Ӯ дар дастаи сегонаи пианино ҳамроҳи Л. Б. Коган ва М. Л. Ростропович бо беҳтарин оркестрҳои ҷаҳон зери роҳбарии дирижёрҳои номдор — О. Йохум, Ф. Райнер, Ҷ. Сэлл, К. П. Кондрашин ҳунарнамоӣ кардааст. И. М. Жуков, В. П. Афанасев аз шогирдони машҳури ӯянд. Эмил Гилелс академики фахрии Академияи шоҳии мусиқии Лондон (1969), Академияи мусиқии ба номи Р. Лист (Будапешт, 1970), Академияи «Санта-Чечилия»-и Рум (1980) буд.

Ҷоизаҳо[вироиш]

Дорандаи мукофоти сталинӣ (1946) ва ленинӣ (1962). Бо се ордени Ленин, орденҳои Байрақи Сурхи Меҳнат, Дӯстии халқҳо, «Нишони Фахрӣ» ва ордену медалҳои хориҷӣ сарфароз гардидааст.

Эзоҳ[вироиш]

Адабиёт[вироиш]

  • Хентова С. Э. Гилельс. М., 1959;
  • Баренбайм Л. А. Э. Гилельс: Творческий портрет артиста. М., 1990;
  • Гордон Г. Эмиль Гилельс: За гранью мифа. М., 2007.