Абдулло Ғанӣ

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Абдулло Ғанӣ
Абдулло Ғанӣ
Таърихи таваллуд: 11 март 1912(1912-03-11)
Зодгоҳ: Самарқанд , ҶШС Ӯзбекистон
Таърихи даргузашт: 28 январ 1984(1984-01-28) (71 сол)
Маҳалли даргузашт: Душанбе
Шаҳрвандӣ:  Тоҷикистон Тоҷикистон
Навъи фаъолият: шоир, дромнавис
Жанр: драма
Забони осор: забони тоҷикӣ
Ҷоизаҳо: Ордени Дӯстии халқҳо, Ордени «Нишони Фахрӣ»

Ғанӣ Абдулло  — дромнавис, шоир. Ходими шоистаи санъати Тоҷикистон (1962), дорандаи Ҷоизаи давлатии ба номи А. Рӯдакӣ (1972). Узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон (1934)

Зиндагинома[вироиш]

Абдулло Ғанӣ 11 марти 1912 дар гузари Cӯфӣ Розиқи шаҳри Самарқанд ба дунё омадааст. Фарзанди Абдулло Абдухолиқов. Факултети адабии АП Ӯзбекистон (ҳоло — Донишгоҳи омӯзгории Самарқанд)-ро хатм кардааст (1932). Корманди илмии Институти тадқиқотии илмии Комиссариати маорифи Тоҷикистон (1932—1934), вакили Анҷумани 1-уми нависандагони СССР (1934), котиби раёсати Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон (1935—1937), роҳбари адабии Театри давлатии академии драмавии ба номи А. Лоҳутӣ (ТДАДТ ба номи А.Лоҳутӣ) (1948—1954). 28 январи соли 1984 дар шаҳри Душанбе вафот кардааст.

Эҷодиёт[вироиш]

Фаъолияти эҷодиаш ибтидои соли 30 оғоз шудааст. Маҷмӯаҳои ашъораш «Ситораҳои сохтмон» (Д., 1932) ва «Бо номи Веддинг» (1933) дар Тошканд ба табъ расидааст. Шеъру достонҳои тоҷикии ӯ дар маҷмӯаи «Садо» гирд оварда шудаанд (1935). Дар ин муддат чанд мақолаи илмиаш ба табъ расидаанд. Яке аз онҳо «Ҷалол Икромӣ ва эҷодиёти ӯ» (1933). Аз ин баъд ба навиштани асарҳои саҳнавӣ миён бастааст. Муаллифи драмаҳои «Вахш» (1933); варианти дуюмаш «Водии бахт» (1934), «Рустам ва Сӯҳроб» (бо ҳамқаламии А.Пирмуҳаммадзода, 1935), «Шӯриши Восеъ» (1936), «Пеш аз субҳ» (1949), «Шарафи инсон» (1956), «Суруди кӯҳсор», «Тӯфон» (бо ҳамқаламии Шамсӣ Қиёмов, 1957), «Ҳуррият» (1964), «Мо аз Боми Ҷаҳон» (1965), «Ҷомӣ ва Навоӣ» (1969), «Сарбозони инқилоб» (1971), «Фарёди ишқ» (1975), «Ситораҳои умед» (1975, дар бораи Шириншо Шотемуров), «Шамъи маърифат» (1978, дар бораи С.Айнӣ), «Мурғи саҳар» (1980, дар бораи А.Лоҳутӣ), «Рухшона» (1982). соли 1972 барои драмаҳои «Ҳуррият» ва «Сарбозони инқилоб» сазовори Ҷоизаи давлатии ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ гардидааст. Беҳтарин асарҳояш дар маҷмӯаи «Ҳуррият» (1972) гирд оварда шудаанд. Бисёр асарҳои нависандагони рус ва ҷаҳон, аз ҷумла, пиесаи «Духтари бебисот»-и А.Островский, «Ҷавоне аз шаҳри мо»-и К.Симонов, «Платон Кречет»-и А.Корнейчук, «Арӯси оташ»-и Ҷ.Ҷабборлӣ, «Қурбонӣ»-и Р.Такҳур, «Доми фиреб»-и Т.Драйзер ва диг. ба тоҷикӣ гардонидааст. Баъзе асарҳояш ба забонҳои русӣ, ӯзбекӣ ва дигар халқҳои собиқ СССР тарҷума ва нашр шудаанд.

Ҷоизаҳо ва ҷоизаҳо[вироиш]

Донистаниҳо[вироиш]

Яке аз кӯчаҳои шаҳри Душанбе ба номаш гузошта шудааст.

Сарчашма[вироиш]