Брагинский Иосиф

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Иосиф Брагинский
русӣ: Брагинский Израэли – Иосиф Самуилович (дар баъзе аз асарҳо - Иосиф Самойлович меноманд)
Санаи таваллуд:

18 июн 1905(1905-06-18)

Зодгоҳ:

Киев, ҶШС Украина, СССР

Санаи марг:

23 июл 1989(1989-07-23) (84 сол)

Маҳалли марг:
Мамлакат:

= Русия  Русия

Фазои илмӣ:

фолклор, шарқшиносӣ

Ҷойҳои кор:

Сарраёсати сиёсии Артиши Шӯравӣ ва Флоти ҳарбиву баҳрӣ, Институти адабиёти ҷаҳонӣ ба номи А.М. Горкий, Институти шарқшиносии Академияи илмҳои ИҶШС, (Институти халқҳои Осиё), Академияи илмҳои Тоҷикистон

Дараҷаи илмӣ:

доктори илмҳои филология

Унвонҳои илмӣ:

профессор

Алма-матер:

Институти шарқшиносии ба номи Н.Наримонови ш. Москва

Ҷоизаҳо:

Орденҳои «Ҷанги ватанӣ» дараҷаи I, «Ситораи сурх», медалҳои «Барои мудофиаи Москва», «Барои ғалаба бар Германия дар Ҷанги Бузурги Ватании солҳои 1941-1945», «Барои хидматҳои ҷангӣ», Ифтихорномаи Раёсати Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон, Арбоби шоистаи илми ҶШС Тоҷикистон (1955), Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абӯабдуллоҳ Рӯдакӣ (1974).

Иосиф Самуилович Брагинский - олим, доктори илмҳои филология (1954), профессор (1955). Узви вобастаи Академияи илмҳои ҶШС Тоҷикистон (1951). Узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон (1964). Арбоби шоистаи илми ҶШС Тоҷикистон (1955). Дорандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абӯабдуллоҳ Рӯдакӣ(1974).[1]

Зиндагинома[вироиш]

Иосиф Брагинский Институти шарқшиносии ба номи Н.Наримонови ш. Москваро хатм кардааст (1931)., ихтисос – «шарқшиносӣ». Самтҳои асосии фаъолияти илмӣ: таърихи адабиёти тоҷику форс, фолклор, шарқшиносӣ, таърихнигорӣ. Роҳбари шӯъбаи Сарраёсати сиёсии Артиши Шӯравӣ ва Флоти ҳарбиву баҳрӣ (1940-1952). Сарходими илмии бахши фолклор, роҳбари гурӯҳи омӯзиши робитаҳои мутақобилаи адабиёти Ғарб ва Шарқи Институти адабиёти ҷаҳонӣ ба номи А.М. Горкий (1955-1956). Муовини директор, мудири шӯъбаи Шарқи Наздик ва Миёна, мудири шӯъбаи адабиёт ва нашри ёдгориҳои Шарқи Институти шарқшиносии Академияи илмҳои ИҶШС (Институти халқҳои Осиё, 1950-1976). Мушовири илмии Институти шарқшиносии Академияи илмҳои ИҶШС (1978-1989), муҳаррири маҷаллаи «Народы Азии и Африки» (1957-1977).

Осор[вироиш]

  • Садриддин Айни: Материалы к биографии и творческой характеристике. Сталинабад, 1948
  • Из истории таджикской народной поэзии: Элементы народно-поэтического творчества в памятниках древней и средневековой письменности. М., 1956
  • Очерки из истории таджикской литературы. Сталинабад, 1956
  • Жизнь и творчество Садриддина Айни. М., 1959[2]
  • Персидская литература: Краткий очерк. М., 1963. В соавт. с Д. С. Комиссаровым
  • 12 миниатюр. М., 1966[3]
  • Из истории персидской и таджикской литератур: Избр. работы. М., 1972
  • Проблемы востоковедения: Актуальные вопросы восточного литературоведения. М., 1974
  • Проблемы творчества Садриддина Айни. Душанбе, 1974
  • Исследования по таджикской культуре: (К проблеме межлитературных связей народов Советского Востока). М., 1977
  • От Авесты до Айни: (Исследования по истории таджикской литературы). Душанбе, 1981
  • Иранское литературное наследие. М., 1984

Мукофот[вироиш]

  • Орденҳои «Ҷанги ватанӣ» дараҷаи I,
  • «Ситораи сурх»,
  • медалҳои «Барои мудофиаи Москва»,
  • «Барои ғалаба бар Германия дар Ҷанги Бузурги Ватании солҳои 1941-1945»,
  • «Барои хидматҳои ҷангӣ»,
  • Ифтихорномаи Раёсати Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон,
  • Арбоби шоистаи илми ҶШС Тоҷикистон (1955),
  • Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи Абӯабдуллоҳ Рӯдакӣ (1974).

Манобеъ[вироиш]

  1. Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон.Ҳайати шахсӣ. – Душанбе: Дониш, 2011. - 216 с.
  2. Lib.sportedu.ru
  3. Lib.sportedu.ru