Иброн Шарипов

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Иброн Шарипов
Иброн Шарипов
Санаи таваллуд:

10 октябр 1931(1931-10-10)

Зодгоҳ:

ноҳияи Сангвор, ҶШС Тоҷикистон, СССР

Санаи марг:

7 март 2013(2013-03-07) (81 сол)

Маҳалли марг:

Душанбе, Тоҷикистон

Мамлакат:

 Тоҷикистон

Фазои илмӣ:

фалсафа

Ҷойҳои кор:

Донишгоҳи давлатии омӯзгории Тоҷикистон ба номи Садриддин Айнӣ, Донишгоҳи славянии Русияву Тоҷикистон, Институти фалсафаи Академияи илмҳои ҶТ

Дараҷаи илмӣ:

доктори илмҳои фалсафа

Унвонҳои илмӣ:

профессор

Алма-матер:

Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленин

Иброн Шарипов (тав. 10.10.1931, ноҳияи Сангвор - ваф. 7.03.2013, ш. Душанбе ), файласуф ва сиёсатшинос тоҷик, доктори илмҳои фалсафа (1979), профессор (1980).

Зиндагинома[вироиш]

Соли 1956 факултети таърихи Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В. И. Ленинро хатм намудааст. Солҳои 1956–1958 дар кафедраи марксизм-ленинизми Донишкадаи омӯзгории ш. Кӯлоб кор кардааст. Солҳои 1959–1960 ҳамчун директори мактаби миёнаи ба номи Фридрих Энгельси ноҳияи Восеъ фаъолият намудааст. Солҳои 1960–1963 аспирант, 1964–1968 ходими хурди илмии Шӯъбаи фалсафаи Академияи илмҳои ҶТ буд. Солҳои 1968–1970 ҳамчун ходими калони илмии Шӯъбаи фалсафаи АИ ҶТ кор кардааст. Солҳои 1971–1983 сарварии сектори коммунизми илмии шӯъбаи фалсафаи Академияи илмҳои ҶТ , 1984–1994 вазифаи мудири кафедраи фалсафаи Донишкадаи давлатии омӯзгории ш. Душанбе ба номи Т. Г. Шевченкоро ба ӯҳда дошт. Солҳои 1994–1997 ҳамчун профессори кафедраи мазкур кор кардааст. Солҳои 1998–2001 мудири кафедраи фалсафа ва сиёсатшиносии Донишгоҳи славянии Русияву Тоҷикистон, 2001–2009 профессори кафедраи мазкури Донишгоҳи славянии Русияву Тоҷикистон буд. Ҳамзамон аз соли 2004 инҷониб дар шӯъбаи фалсафаи сиёсати Институти фалсафаи Академияи илмҳои ҶТ ба ҳайси сарходими илмӣ кор мекард. Иброн Шарипов 7.03.2013 дар ш. Душанбе аз олам даргузаштааст.[1] Муаллифи зиёда аз 300 асару мақолаҳои илмӣ ва илмию оммавӣ мебошад. Таълифоти ӯ ба масъалаҳои ташакулли муносибатҳои нави ҷамъиятӣ дар Тоҷикистон, худшиносии миллӣ ва бунёди давлати миллӣ, таҳкими давлатдории тоҷикон дар давраи соҳибистиқлолӣ, ташаккул ва инкишофи ҳуввияти миллии тоҷикон бахшида шудаанд. Бо ифтихорномаҳои Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон (1983) ва ҷамъияти «Дониш» (1984) сарфароз карда шудааст.

Осор[вироиш]

  • Ҳақиқат – хусусияти ҷудонопазирии инсони советӣ, Д., 1965;
  • Гуманизм ва шахсият, Д., 1967;
  • Ташаккулёбии ахлоқи коммунистӣ, Д., 1975;
  • Роҳҳои азнавинкишофёбии муносибатҳои ҷамъиятӣ дар Тоҷикистон дар ҷодаи инкишофи муносибатҳои ғайрикапиталистӣ, Д., Ҷ.1., 1976;
  • Қонуниятҳои ташаккулёбии муносибатҳои ҷамъиятии сотсиалистӣ дар Тоҷикистон, Д., 1983;[2]
  • Преобразование идеологических отношений в Таджикистане, Д., 1986;
  • Загадочная трагичность судбы таджиков и таджикской государственности // Известия АН РТ. Серия философия и правоведение, Д., 2005, № 1-4;
  • Эпохальное событие на путях укрепления национального государства // Известия АН РТ. Серия философия и правоведение, Д., 2004, № 3-4.
  • Становление таджикской государственности /Ответственные редакторы: Шоназар Шоисматуллоев, Абдугафор Шарипов, Д., 2013,[3]

Пайвандҳо[вироиш]

Эзоҳ[вироиш]