Абдурауф Бенаво

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Абдурауф Бенаво
Таърихи таваллуд: 23 август 1913(1913-08-23)
Таърихи даргузашт: 11 январ 1985(1985-01-11)[1] (71 сол) ё 21 январ 1985(1985-01-21)[2] (71 сол)
Шаҳрвандӣ (табаият):
Навъи фаъолият: шоир, рӯзноманигор
Забони осор: Забони пушту

Абдурауф Бенаво (форсӣ: عبدالرووف بېنوا‎, 23 августи 1913, Қандаҳор1987) — шоир, публитсист, олим, ходими ҷамъиятии Афғонистон.

Зиндагинома[вироиш]

Маълумоти ибтидоиро дар хонавода ва мактаби маҳаллӣ гирифт. Ба забонҳои пашту ва дарӣ (форсии кобулӣ) менавишт. Шеърҳои нахустинаш соли 1934 дар рӯзномаи «Тулӯи афғон» ва маҷмӯаи «Пашту» ба табъ расидаанд. Ба ғайр аз тахаллуси «Бенаво», ки бо он шӯҳрат дошт, боз бо тахаллусҳои «Ятим», «Барён» ва ғайра асар эҷод мекард. Бенаво солҳои 1947—1951 Президенти Академияи илмҳои Афғонистон, аз соли 1949 муҳаррири рӯзномаи «Ҳивод» («Ватан») ва маҷаллаи илмии «Кобул» буд. Ӯ соли 1987 аз олам даргузаштааст. Осори манзум (маҷм. «Афкори парешон», 1957; «Хушҳол ва Псарлай», 1958), ҳикояҳо ба қалами ӯ тааллуқ доранд. Китобҳои «Назарияи адабиёт» (1946), «Нависандагони муосир» (1957) осори илмӣ-адабиётшиносии Бенаво мебошанд.

Эзоҳ[вироиш]

Сарчашма[вироиш]