Алессандро Баузани

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search


Алессандро Баузани
итол. Alessandro Bausani
Alessandro Bausani (foto gentilmente concessa da Eros Baldissera).jpg
Санаи таваллуд:

29 май 1921(1921-05-29)[1][2]

Зодгоҳ:
Санаи марг:

12 март 1988(1988-03-12)[1] (66 сол)

Маҳалли марг:
Мамлакат:
Фазои илмӣ:

Islamic studies[d], таърихи дин[d], Забони индонезӣ, урду ва ҳиндӣ

Ҷойҳои кор:

БАУЗÁНИ Алессандро шарқшиноси итолиёӣ, диншинос ва мутарҷим. Баузани донандаи тақр. 30 забони дунё буд.

Зиндагинома[вироиш]

Донишгоҳи Римро хатм кардааст (1943). Муаллими забони форсии Донишгоҳи Рим (1944–56), мудири кафедраи забон ва адабиёти форсии Донишгоҳи Неапол (1956–71). Дар Донишкадаи Шарқи Неапол аз адабиёти форсӣ ва индонезӣ дарс мегуфт. Дар охири умраш ба ҳайси профессори исломшиносии Донишгоҳи Рим кор кардааст.

Осор[вироиш]

Баузани муаллифи пажӯҳишҳои муътабар аз қабили «Таърихи адабиёти Покистон» (1958), «Таърихи адабиёти форсӣ» (1960), «Дин дар Форс: аз Зардушт то Баҳоуллоҳ» (1959), «Будо» (1973), «Ислом» (1980) ва ғ. мебошад. Қуръон (1955), маҷмӯаи матнҳои дини зардуштӣ (1962), «Ҳафт пайкар»-и Низомии Ганҷавӣ (1982), намунаҳо аз эҷодиёти Абуалӣ ибни Сино, Умари Хайём, Убайди Зоконӣ, Бедил, Муҳаммад Иқболро ба забони итолиёӣ тарҷума кардааст, ки ба шакли маҷмӯа низ ба табъ расидаанд.

Эзоҳ[вироиш]