Шодон Ҳаниф

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Шодон Ҳаниф
Шодӣ Ҳанифов
Таърихи таваллуд: 10 март 1934(1934-03-10)
Зодгоҳ: ноҳияи Самарқанд, ҶШС Ӯзбекистон
Таърихи даргузашт: 5 май 2007(2007-05-05) (73 сол)
Маҳалли даргузашт: Душанбе
Шаҳрвандӣ:  Тоҷикистон Тоҷикистон
Навъи фаъолият: нависанда, дромнавис, тарҷумон
Жанр: ҳикоя, қисса, очерк, роман, повест
Забони осор: забони тоҷикӣ
Ҷоизаҳо: Ордени «Шараф»

Шодон Ҳаниф (Ҳанифов Шодӣ) — нависанда, дромнавис, тарҷумон, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон (аз с.1975). Дорандаи Ҷоизаи Иттифоқи журналистони Тоҷикистон ба номи А.Лоҳутӣ (1987). Нависандаи халқии Тоҷикистон (2004).

Зиндагинома[вироиш]

Шодон Ҳаниф (Шодӣ Ҳанифов) 10 марти соли 1934 дар д. Оҳалики ноҳияи Самарқанд — ба дунё омадааст. Шӯъбаи тарҷумонии факултети таъриху филогияи УДТ ба номи В. И. Ленинро хатм кардааст (1959). Ходими адабии рӯзномаи «Тоҷикистони Советӣ» (ҳоло — «Ҷумҳурият», 1959—1961), муҳаррир, мудири шӯъбаи нашриёти «Ирфон» (1962—1967), сармуҳарири идораи барномасозии Вазорати маданияти Тоҷикистон (1967—1971), мудири шуъбаи моҳномаи «Садои Шарқ» (1971—1980), тарҷумон ва мушовири ниҳодҳои ҳизбӣ дар Афғонистон (1980—1985), директори шӯъбаи Тоҷикистонии Фонди адабии СССР (1986—1991). Ӯ 5 майи соли 2007 дар Душанбе вафот кардааст.

Эҷодиёт[вироиш]

Муаллифи маҷмӯаи ҳикояҳои

  • «Майна» (1970),
  • «Алмос» (1991),

маҷмӯаи очеркҳои

  • «Дидор» (1974),
  • «Кӯҳ ба кӯҳ мерасад» (1976),

повесту романҳои

  • «Оҳугузар» (1975),
  • «Бедорӣ» (1980),
  • «Ҷон ба гарав» (1982),
  • «Шикояти офат» (1986),
  • «Хунбаҳо» (1990),
  • «Дил ба ёдгор» (1991),
  • «Уқоби захмин» (1993),
  • «Дар суроғи модар» (2001),
  • «Дар паноҳи Ҳиндукуш» (қ.1. 2004),
  • «Аз ҳаёт ва фаъолияти Президенти ҶТ Эмомалӣ Раҳмон» (2003),
  • «Миротворец» (дар бораи Президенти ҶТ Эмомалӣ Раҳмон, бо ҳамқаламии С. Мирзошо. — Душанбе, «Адиб», 2004),

асарҳои драмавии

  • «Домоди шаҳрӣ» (1976),
  • моҷарои «Обфурӯш» (1984).[1]

Ҷоизаҳо[вироиш]

  • Ордени «Нишони Фахрӣ»,
  • Ордени Шараф,
  • медали Иттифоқи журналистони Россия,
  • ва Ифтихорномаи Фахрии Президиуми Совети Олии Тоҷикистон ва Ӯзбекистон мукофотонида шудааст.

Бахшида ба 70-солагии зодрӯзаш шоир Алӣ Бобоҷон ин байтро дар ҳаққаш гуфтааст:

«
Ҳаббазо, Шодӣ Ҳаниф, эй, соҳиби табъи латиф,
Аз каломат мечакад шаҳди Самарқанди шариф.
»

Эзоҳ[вироиш]

  1. Аслҳо ва наслҳо. — Душанбе,2013, — С. 145—184 с. — ISBN 978-99947-958-2-6