Муҳаммад ибни Ҷарири Табарӣ

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Муҳаммад ибни Ҷарири Табарӣ
араб. ар. محمد بن جرير الطبري
сурат
Иттилооти инфиродӣ
Ном ба ҳангоми таваллуд:

Муҳаммад ибни Ҷарир ибни Язид ибни Касири Табарӣ

Касб, шуғл:

муаррих, файласуф, фақеҳ, нависанда

Санаи таваллуд:

839[1][2][3]

Зодгоҳ:
Санаи марг:

16 феврал 923[1][4][…]

Маҳалли марг:
Кишвар:
Миллат:

форс

Эътиқод:

Ислом, суннӣ ва шофеъӣ

Самти фаъолият:

илоҳиётшиносии исломӣ[d] ва тафсир

Шогирдон:

Абубакр Қаффоли Шошӣ[d]

Осор:

Иттилооти иловагӣ
Лоиҳаҳои алоқаманд:

Commons-logo.svg Викианбор  

Wikidata-logo S.svg Вироиши Викимаълумот

Муҳаммад ибни Ҷарири Табарӣ (Муҳаммад ибни Ҷарир ибни Язид ибни Касири Табарӣ; ар. محمد بن جرير الطبري‎; — 839, Табаристон — 923, Бағдод) — яке аз аввалин шахсиятҳои машҳури форс ва таърихшиносӣ форсу машриқзамин буд. Дар ҷаҳон ӯро ҳамчунин бо номи Табарӣ мешиносанд.

Зиндагинома[вироиш]

Муҳаммад ибни Ҷарири Табарӣ соли 838 дар шаҳри Бағдод, ки он замон пойтахти Халифати Араб буд, таваллуд шудааст. Ӯ соли 923 аз дунё чашм пушидааст.

Саҳми Табарӣ[вироиш]

Саҳми Муҳаммад ибни Ҷарири Табарӣ дар тафсири Қуръон ва қонунҳои ислом, яъне Шариъат бузӯрг аст ва ӯро то ҳол уламои исломии (классик) мешуморанд. Тамоми китобҳояш бо забони арабӣ нависта шудааст. Китобҳои машҳури Табарӣ — Таърихи Табарӣ ва Таърихи пайғамбарон ва шоҳон бо забони арабӣ «Таъриху-р-русули ва-л-мулук » ном дорад, маъмул аст. Табарӣ ин китобро соли 914 ба итмом расондааст. Китоб аз ҳама пурратарин дастнависи асримиёнагӣ ба ҳисоб меравад ва зиёда аз 30000 варақро дарбар мегирад.

тасвир е ки дар китоб нақш гирифтааст, нусхаи Балъами аст ки ба забони форсӣ аз арабӣ тарҷума кардааст «Таърихи пайғамбарон ва шоҳон»-и ат-Табари асри XIV

Ҳамчунин нигаред[вироиш]

Эзоҳ[вироиш]

Адабиёт[вироиш]

  • Абуҷаъфар Муҳаммад ибни Ҷарири Табарӣ. Таъриху-р-русули ва-л-мулук (тарҷума аз арабӣ, мутарҷим Абул­қо­­­сими Поянда). Бо таҳрири умумии Нурмуҳаммад Амиршоҳӣ. Кито­би 1 (ҷилдҳои 1, 2 ва аввали ҷилди 3). – Душанбе: СИ ЭМТ, 2014. – 756 с.

Пайвандҳо[вироиш]