Қизил-Кия

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Шаҳр
Қизил-Кия
қирғ. Кызыл-Кыя
Coat of arms of Kyzyl-Kiya.png
Кишвар Қирғизистон
Координатаҳо 40°16′00″ а. шим. 72°03′00″ т. ш.HGЯO
Сайти расмӣ kyzylkiya.kg
Нишон додан/Пинҳон кардани харита
Қизил-Кия дар харитаи
Қизил-Кия
Қизил-Кия

Қизил-Кия ( қирғ. Кызыл-Кыя ) - шаҳр дар вилояти Бодканди Қирғизистон аст. Номи шаҳр дар тарҷума аз забони қирғизӣ маънои "Роҳи Сурх" -ро дорад. Соли 1898 дар давраи коркарди қабати ангишт таъсис ёфтааст.[1].

Таърих[вироиш]

Қизил-Кия соли 1898 ташкил шуда, соли 1938 ба он мақоми шаҳр дода шудааст. Дар давраи шӯравӣ шаҳри ангиштканон буд, рӯзномаи "Барои ангишт" нашр мешуд.

Ҷуғрофия[вироиш]

Шаҳр дар қисми шимолу шарқии вилояти Бодканд, дар чорроҳаи шоҳроҳҳои Ӯш - Сулукта ва Ӯш - Фарғона, дар масофаи 150 км шимолу шарқи маркази вилоят - шаҳри Бодканд, 86 км ҷануб - дар ғарби шаҳри Ӯш ва 39 км ҷанубу шарқи маркази вилояти Ҷумҳурияти Ӯзбекистон - шаҳри Фарғона воқеъ аст.

Шаҳр дар баландии 1058 м аз сатҳи баҳр ҷойгир аст. Фасли зимистон кӯтоҳ ва нисбатан гарм аст. Дар фасли баҳор ва тирамоҳ дар 10 соли охир боришотҳои шадид хос буданд. Тобистон гарм ва хушк аст.

Аҳолӣ[вироиш]

То 1 январи соли 2017 шумораи аҳолӣ 51,300 нафарро ташкил дод . Аҳолӣ дар соли 2009 - 44 100 нафар буд.

Иқтисод[вироиш]

Дар шаҳр заводи семент ва нонвойхона мавҷуд аст. Дар шаҳр инчунин як корхонаи консервбарорӣ мавҷуд аст, ки сабзавот ва меваҳоро коркард мекунад.

Нақлиёт[вироиш]

Роҳи оҳан аз шаҳр мегузарад, ки бо Ӯзбекистон, Тоҷикистон ва инчунин - бо Қазоқистон, Туркманистон ва Русия пайваст аст.

Фурудгоҳе мавҷуд аст, ки пас аз таъмири хати парвоз метавонад дар хатсайрҳои Қизил- Кия - Бишкек, Қизил-Кия - Чолпон-Ота - Алматӣ, Қизил-Кия - Ӯш ва шаҳрҳои дигар парвозҳо анҷом диҳад.

Адабиёт[вироиш]

Большая советская энциклопедия : [в 51 т.] / гл. ред. С. И. Вавилов. — 2-е изд. — М. : Советская энциклопедия, 1949—1958.

Истинодҳо[вироиш]

Эзоҳ[вироиш]

  1. Большая советская энциклопедия : [в 51 т.] / гл. ред. С. И. Вавилов. — 2-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1949—1958. — Т. 24. — С. 166.