Абдулғанӣ Мирзоев

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Ҷаҳиш ба: новбари, Ҷустуҷӯи
Абдулғанӣ Мирзоев
Абдулғанӣ Муҳаммадович Мирзоев
Санаи таваллуд:

1908(1908)

Зодгоҳ:

Ӯзбекистон, СССР

Санаи марг:

1976(1976)

Маҳалли марг:

Душанбе, Тоҷикистон

Мамлакат:

Парчами Тоҷикистон Тоҷикистон

Фазои илмӣ:

филология

Ҷойҳои кор:

Академияи илмҳои Тоҷикистон

Дараҷаи илмӣ:

доктори илмҳои филология

Унвонҳои илмӣ:

профессор

Алма-матер:

Донишгоҳи давлатии Ленинград

Мукофоту ҷоизаҳо:
Ордени «Нишони Фахрӣ» Ордени «Нишони Фахрӣ» Ордени Байрақи Сурхи Меҳнат Ордени Байрақи Сурхи Меҳнат
DistinguishedLabourRibbon.png Медали ҷашнии «Ба муносибати 100-солагии рӯзи таваллуди Владимир Илич Ленин»
Арбоби шоистаи илми ҶШС Тоҷикистон (1952)
Арбоби шоистаи илми ҶШС Ӯзбекистон (1976)
Ҷоизаи давлатии ба номи Абӯалӣ ибни Сино (1972)

Абдулғанӣ Мирзоев (Абдулғанӣ Муҳаммадович Мирзоев; 1908, Ӯзбекистон1976, Душанбе, ҶШС Тоҷикистон) — адабиётшинос ва шарқшиноси маъруфи тоҷик, доктори илми филологӣ (1957), профессор (1960). Академики АИ ҶШС Тоҷикистон (1957). Узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон (1948). Арбоби шоистаи илми ҶШС Тоҷикистон (1952). Арбоби шоистаи илми ҶШС Ӯзбекистон (1976). Дорандаи Ҷоизаи давлатии ба номи Абӯалӣ ибни Сино (1972).

Зиндагинома[вироиш]

Абдулғанӣ Мирзоев соли 1939 факултаи шарқшиносии Донишгоҳи давлатии Ленинградро (ҳоло Санкт-Петербург) хатм кардааст, ихтисос — «адабиётшиносӣ».



Фаъолияти илмӣ[вироиш]

Самтҳои асосии фаъолияти илмӣ: филология, шарқшиносӣ, таърих. Аз донишмандони пурвуқуфи илми адабиётшиносӣ ва таърихи адабиёти форс-тоҷик маҳсуб меёбад, ки ҳамеша пайи тозакорию навҷӯӣ буд. Дар густариши ин илм саҳми беҳамто гузоштааст. Завқи худодод ва мутолиаи фаровон имконаш доданд, ки осори пурбаҳо ба мерос гузорад. Аз нигоҳи ҳаҷм ин осор чандон зиёд нест, лекин бо усули навоваронаи таҳқиқӣ, тарзи масъалагузорӣ, фаровонии мадраку санадҳо, далелнокӣ, ҳадафгирӣ ва академизм дар адабиётшиносии муосири тоҷик собиқа надорад. Вусъати тафаккур, фардияту қудрати илмӣ, нуктасанҷӣ ва маҳорати олимӣ дар ҳар сатри навиштааш ҳувайдост. Дар чандин конгресси байналмилалии шарқшиносӣ, симпозиумҳои ҷаҳонии эроншиносӣ ширкат варзида, маърӯзаҳои пурмӯҳтаво кардааст. Осораш ба бисёр забонҳои дунё тарҷумаю нашр шудааст. Хидматаш дар ташаккули илми тоҷик тарбияи мутахассисони ҷавон калон аст.[1]

Осор[вироиш]

  • Сайидо ва мақоми ӯ дар таърихи адабиёти тоҷик". — Сталинобод, 1947;
  • Мулҳами Бухорӣ. — Сталинобод, 1948;
  • Очеркҳо оид ба таърих, фалсафа ва афкори ҷамъиятӣ-сиёсии СССР. — Сталинобод, 1956;
  • Рӯдакӣ ва инкишофи ғазал дар асрҳои X—XV. — Сталинобод, 1957;
  • Таърихи фалсафа. — Сталинобод, 1957;
  • Абуабдулло Рӯдакӣ. — Сталинобод, 1958;
  • Рудаки и развитие газели в X—XІ вв. — Сталинабад, 1958;
  • Ҳикояҳо оид ба Ибни Сино ва шахсияти ӯ. — Д., 1968;
  • Фонӣ ва Ҳофиз. — Д., 1968;
  • Алишери Навоӣ ва Абдураҳмони Ҷомӣ. — Д,, 1968.[2]


Адабиёт[вироиш]

  • Афсаҳзод А. Академик Абдулғанӣ Мирзоев. — Д., 1983;
  • Абдулгани Мухаммадович Мирзоев. Биобиблиография. — Д., 1988;
  • Ёдномаи академик Абдулғанӣ Мирзоев. — Д., 2008.

Мукофот[вироиш]

  • Бо ду ордени «Нишони фахрӣ»,
  • ду ордени Байрақи Сурхи Меҳнат,
  • медали «Барои меҳнати шоён. Ба муносибати 100-солагии рӯзи таваллуди В. И. Ленин»,
  • Арбоби шоистаи илми ҶШС Тоҷикистон (1952),
  • Арбоби шоистаи илми ҶШС Ӯзбекистон (1976),
  • Ифтихорномаҳои Раёсати Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон.[3]
  • Дорандаи Ҷоизаи давлатии ба номи Абӯалӣ ибни Сино (1972).[4][5]

Эзоҳ[вироиш]

  1. Арбобони илми тоҷик (асри ХХ-аввали асри ХХI) / Муаллиф-мураттиб Ёрмуҳаммади Сучонӣ. — Душанбе, 2017. — С. 337.
  2. Арбобони илми тоҷик (асри ХХ-аввали асри ХХI) / Муаллиф-мураттиб Ёрмуҳаммади Сучонӣ. — Душанбе, 2017. — С. 337.
  3. Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон. Ҳайати шахсӣ. — Душанбе: Дониш, 2011. — 216 с
  4. Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон. Ҳайати шахсӣ. – Душанбе: Дониш, 2011. - 216с.
  5. Аъзои пайвастаи Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон. Ҳайати шахсӣ.