Меҳмон Бахтӣ

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Меҳмон Бахтӣ
Меҳмон Бахтӣ
Санаи таваллуд:

25 март 1945(1945-03-25) (74 сол)

Зодгоҳ:

деҳаи Шули ноҳияи Рашт, ҶШС Тоҷикистон

Шаҳрвандӣ:

 Тоҷикистон Тоҷикистон

Навъи фаъолият:
нависанда, шоир ва дромнависи тоҷик
Жанр:

ҳикоя, қисса. маҷмӯаи шеърҳо

Забони осор:

забони тоҷикӣ

Аввалин қадам:

1963


Меҳмон Бахтӣ ҳамроҳи Шариф Комилзода, Ато Ҳамдам дар Эрон, соли 2006

Меҳмон Бахтӣ - нависанда, шоир ва дромнависи тоҷик.[1][2]

Зиндагинома[вироиш]

Меҳмон Бахтӣ 25 марти соли 1946 дар деҳаи Шули ноҳияи Рашт ба дунё омадааст. Ӯ соли 1958 Омӯзишгоҳи педагогӣ ва соли 1963 факулати таъриху адабиёти Донишкадаи давлатии омӯзгории Тоҷикистонро ба поён расондааст. Шурӯъ аз соли 1963 дар идораҳои радио, телевизион ва театр кор кардааст. Соли 1978-1980 директори хонаи адибони ба номи М.Турсунзода буд. Аз ибтидои солҳои 60-и асри XX эҷод мекунад. Муаллифи достони бачагонаи «Қиссаи минқори каҷ» (1968), песаҳои «лаҳзаи ҷовид» (1967), «Ташнаи дидор» (1969), «Эҳ, ҷавонӣ, ҷавонӣ» (1973), маҷмӯаи шеърҳои «Пайғоми баҳор» (1975), «Мазҳакаи роҳзан ва кӯзагар» (1975) ва силсилаи сурудҳост. Песаҳои «Ошёни баланд»-и Меҳмон Бахтӣ аз ҳаёту эҷодиёти М.Турсунзода ва «Лаҳзаи ҷовид» аз ҳаёти аввалин муаллимаҳои кӯҳистони Қаротегин ҳикоят мекунанд. Меҳмон Бахтӣ муаллифи повестҳои «Оҳи сабук» (1971), «Хубон» (1978), «Пирамард» (1982) ва маҷмӯаҳои «Илҳом» (1979) «Песаҳо» (1982), «Хаёли ширин» (1985), «Рӯҳи тавоно» (1987) мебошад. Меҳмон Бахтӣ шоири суруднавис аст. Аз соли 1995 то 2000 вакили мардумии Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, даъвати якум аз ҳавзаи интихобии 35-уми ноҳияи Ғарм ва ҳамзамон раиси комиссия оид ба этикаи депутатӣ ва имтиёзҳои депутатӣ буда, соли 2005 узви Маҷлиси миллии Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб мегардад. Соли 1999 сардори шӯъбаи ташвиқоти адабиёти Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон таъин мешавад. Баъд аз он, солҳои 2004 ва 2009, ду бор ба ҳайси раиси Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон интихоб гардидааст. Меҳмон Бахтӣ муаллифи драмаи “Шоҳ Исмоили Сомонӣ”, повести “Хубон”, “Мӯйсафед”, маҷмӯаи шеърхои “Илҳом”, “Орзуҳои ширин” ва ғайра мебошад. Бисёре аз осори ӯ ба забони русӣ, украинӣ, узбакӣ, озарӣ ва қирғизӣ таҷумаву нашр шудаанд.[3]

Эзоҳ[вироиш]

  1. Интихоби дубораи Меҳмон Бахтӣ ба раёсати ИН
  2. Меҳмон Бахтӣ
  3. Донишномаи Ҳисор. - Душанбе: "Ирфон", 2015, - С. 368