Мусо Диноршоев

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Ҷаҳиш ба: новбари, Ҷустуҷӯи
Мусо Диноршоев
Диноршоев Мӯсо Диноршоевич
Мусо Диноршоев.jpg
Мусо Диноршоев, соли 2012
Санаи таваллуд:

7 ноябр 1934(1934-11-07) (83 сол)

Зодгоҳ:

деҳаи Арзинк, ноҳияи Тавилдара, Тоҷикистон, СССР

Фазои илмӣ:

фалсафа

Ҷойҳои кор:

Академияи илмҳои Тоҷикистон, Душанбе, Тоҷикистон

Дараҷаи илмӣ:

доктори илмҳои фалсафа

Унвонҳои илмӣ:

Шаблон:Унвони илмӣ, академики Академияи илмҳои ҶТ

Алма-матер:
Мукофоту ҷоизаҳо:

Ордени «Шараф»
медали Ҷашнии «20-солагии Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон»(2011), дорандаи Ҷоизаи давлатии ба номи Абӯалӣ ибни Сино (2011), Аълочии маорифи Тоҷикистон 2005, Ифтихорномаи Раёсати Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон,

Сайт:

dinorshoev.com

Мусо Диноршоев — фалсафашинос, доктори илмҳои фалсафа (1987), профессор (1991), академики Академияи илмҳои Тоҷикистон, (1994), Дорандаи Ҷоизаи давлатии ба номи Абӯалӣ ибни Сино (2011).

Зиндагинома[вироиш]

Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон ба номи В.И.Ленинро хатм кардааст (1959), ихтисос - «фалсафа», Самтҳои асосии фаъолияти илмӣ : таърихи фалсафа, онтология, гносеология, мантиқ , фалсафаи иҷтимоӣ, сиёсатшиносӣ. Мудири шӯъбаи фалсафаи АИ ҶШС Тоҷикистон (1968-1986), сардабири Энсиклопедияи советии тоҷик (1986-1988), мудири Шӯъбаи фалсафаи АИ ҶШС Тоҷикистон (1988-1990), директор – ташкилкунандаи Институти фалсафа ва ҳуқуқи Академияи илмҳои Тоҷикистон (1990-1992), директори Институти фалсафа ва ҳуқуқи Академияи илмҳои Тоҷикистон (1992-2007). Ноиби президенти Академияи илмҳои Тоҷикистон (1995-2000; 2005-2010).[1]. Яке аз фарзандони ӯ духтараш, Зарина Диноршоева касби падарро пеша намуда рисолаи докториро оид ба илми фалсафа дифоъ намудааст.

Осор[вироиш]

  • Философия Насриддина Туси (1968, 2012 дополненное издание),
  • Ибн Сина и его философсие воззрения (1980),
  • Ибн Сина и его роль в развитии мировой цивилизации (1980),
  • Натурфилософия Ибн Сины (1985),
  • Из истории таджикской философии (1986, на персидском языке),
  • Насир Хусрави его «Зад-ал мусафирин» (2005),
  • Абухамид Мухаммад ал-Газзали и его «Опровержение философов» (2008),
  • Компендиум философии Ибн Сины (2010),
  • Проблемы философии Ибн Сины (2011 на тадж.яз.),
  • Плюралистическая философия Абу Бакра ар-Рази (2013).[2]

Мукофотҳо[вироиш]

  • ордени «Шараф»,
  • медали Ҷашнии «20-солагии Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон»(2011),
  • Ифтихорномаи Раёсати Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон,
  • Дорандаи Ҷоизаи давлатии ба номи Абӯалӣ ибни Сино (2011).


Эзоҳ[вироиш]

  1. Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон. Ҳайати шахсӣ. – Душанбе: Дониш, 2011. - 216 с.
  2. Академик Мусо Диноршоев