Сайиданвар Камолов

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Сайиданвар Камолов
Сайиданвар Камолов
Ном ба ҳангоми таваллуд:

Сайиданвар

Санаи таваллуд:

16 сентябр 1950

(68 сол)
Зодгоҳ:

деҳаи Мунки ноҳияи Ховалинг ҶШС Тоҷикистон, СССР

Шаҳрвандӣ:

 Тоҷикистон

Навъи фаъолият:

нависанда, журналист

Солҳои эҷод:

1980 — то ҳол

Самт:

реализм

Жанр:

достон, публитсистика

Забони осор:

забони тоҷикӣ

Сайиданвар Камоловжурналист, нависанда, узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон (2009), узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон (2010)

Зиндагинома[вироиш]

Сайиданвар Камолов 16 сентябри соли 1950 дар деҳаи Мунки ноҳияи Ховалинг таваллуд ёфтааст. Дастпарвари факултаи ҳуқуқшиносии Университети давлатии Тоҷикистон ба номи В.И.Ленин буда, аз соли 1975 дар мақомоти Кумитаи амнияти миллии ҷумҳурӣ ба хидмат пардохтааст. Фаъолияти хизматиро аз муфаттишӣ сар карда, то соли 1994 дар вазифаҳои сармуфаттиш оид ба корҳои махсус, сардори шуъбаи тафтишот, сардори раёсати тафтишот ифои вазифа намудааст. Соли 1994 ҷонишини вазири амният, солҳои 1995-1997 вазири амният, аз феврали соли 1997 то 2002 раиси Кумитаи ҳифзи сарҳадоти давлатии ҷумҳурӣ, солҳои 2003 - 2012 раиси Кумитаи марказии Ташкилоти ҷамъиятии мададгори мудофиаи Тоҷикистон будааст. Корманди фахрии Кумитаи бехатарии давлатии Иттиҳоди Шӯравӣ, Корманди фахрии Қӯшунҳои сарҳадии Иттиҳоди Давлатҳои Мустақил, Ходими хизматнишондодаи Ҷумҳурии Тоҷикистон, генерал-лейтенати хадамоти амният. Аз соли 2009 узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон, аз соли 2010 узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон аст.

Эҷодиёт[вироиш]

Муаллифи китобҳои «Дар ҳифзи марзу буми кишвар», «Граница», «Сангар», «Противостояние», «Тайна Пещеры Дракона», «Бозгашт», «Ситораи умед» ва «Гиреҳ дар гулӯ» мебошад.

Мукофот[вироиш]

  • Ходими хизматнишондодаи Ҷумҳурии Тоҷикистон;
  • Ордени «Ситораи Сурх»;
  • Ордени «Нишони фахрӣ»;
  • Чандин мукофотҳои дигари ҳукуматию соҳавӣ.[1]

Сарчашма[вироиш]

  1. Адибони Тоҷикистон (маълумотномаи мухтасари шарҳиҳолӣ)./Таҳия ва танзими Асрори Сомонӣ ва Маҷид Салим. – Душанбе, «Адиб», 2014, – с.98 ISBN 978-99947-2-379-9