Ҷамшед Каримов

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Ҷамшед Каримов
Ҷамшед Ҳилолович Каримов
Парчам
Сарвазири Тоҷикистон
2 декабри 1994 — 8 феврали 1996
Пешгузашта: Абдуҷалил Самадов
Ҷонишин: Яҳё Азимов
Котиби Якуми Кумитаи ҳибии шаҳри Душанбе
1989 — январи 1991
Ҷонишин: В. Хоҷаев
 
Саннаи таваллуд: 4 август 1940(1940-08-04) (78 сол)
Ҳизб: Ҳизби Комунистии Иттиҳоди Шӯравӣ
Маълумот:
Дараҷаи илмӣ: Doktor Nauk in Economics[d]
Касб: Иқтисоддон
 
Мукофотҳо:

Ордени Байрақи Сурхи Меҳнат

Ҷамшед Каримов (Ҷамшед Ҳилолович Каримов; 4 августи 1940, Душанбе, ҶШС Тоҷикистон) — олим, иқтисодшинос, ходими давлатии тоҷик. Сарвазири Тоҷикистон (1994-1996)[1]. Доктори илмҳои иқтисод (1976), профессор (1979). Узви вобастаи Академияи илмҳои ҶТ (1988). Профессори ифтихории Институти тадқиқотҳои байналмилалии муқоисавии Пекин (2003).[2]

Зиндагинома[вироиш]

Ҷамшед Ҳилолович Каримов Институти саноати сабуки Москваро хатм кардааст (1962), ихтисос – «информатика». Самтҳои асосии фаъолияти илмӣ: иқтисодиёт, усулҳои иқтисодиву математикии банақшагирӣ ва идора, системаҳои иттилоотӣ дар иқтисодиёт.

Фаъолияти меҳнатӣ[вироиш]

Муовини директор, директори Институти илмию тадқиқотии иқтисодиёти Госплани ҶШС Тоҷикистон (1972-1981), муовини раис, раиси Госплан ва муовини раиси Шӯрои Вазирони ҶШС Тоҷикистон (1981-1988), котиби якуми Кумитаи ш.Душанбеи ҲК Тоҷикистон (1988-1991), муовини раиси Кабинети Вазирони ҶШС Тоҷикистон, ноиби сарвазири Ҷумҳурии Тоҷикистон ва намояндаи фавқулоддаи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар Русия (1991-1993), сарвазири Ҷумҳурии Тоҷикистон (1994-1996), сафири фавқулодда ва мухтори Ҷумҳурии Тоҷикистон дар Ҷумҳурии Халқии Чин (1997-2003). Вакили халқии ИҶШС (1989-1991).

Мукофот[вироиш]

  • Ордени Байрақи Сурхи Меҳнат (1989),
  • Ифтихорномаҳои Раёсати Шӯрои Олии ҶШС Тоҷикистон,
  • Профессори ифтихории Институти тадқиқотҳои байналмилалии муқоисавии Пекин (2003),
  • Дорандаи Ҷоизаи Комсомоли ленинии Тоҷикистон (1972).

Эзоҳ[вироиш]

  1. tajikistan
  2. Академияи илмҳои Ҷумҳурии Тоҷикистон. Ҳайати шахсӣ. – Душанбе: Дониш, 2011. - 216 с.