Мирзо Файзалӣ

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Ҷаҳиш ба: новбари, Ҷустуҷӯи
Мирзо Файзалӣ
Санаи таваллуд:

9 май 1942(1942-05-09)

Зодгоҳ:

Орҷонкидзеобод, ҶШС Тоҷикистон

Санаи марг:

6 декабр 2016(2016-12-06) (74 сол)

Навъи фаъолият:

журналист, шоир, нависанда

Жанр:

шеър, ҳаҷв

Забони осор:

тоҷикӣ

Мирзо Файзалӣжурналист, шоир, нависанда, Шоири халқии Тоҷикистон, узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон (1970), узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон (1991)

Зиндагинома[вироиш]

Мирзо Файзалӣ 9 майи соли 1942 дар деҳаи Чиртаки ноҳияи Орҷоникидзеобод (ҳозира ноҳияи Ваҳдат) таваллуд ёфтааст. Соли 1959 мактаби миёнаи ба номи М.Горкийро хатм кардааст. Соли 1966, баъди адои хизмати ҳарбӣ, дар рӯзномаи «Коммуна» (ҳозира «Шаҳриёр») ба фаъолияти рӯзноманигорӣ пардохта, солҳои дароз дар вазифаҳои мухталиф адои вазифа намудааст. Соли 1973 шуъбаи шабонаи факултаи филологияи тоҷики Донишгоҳи давлатии Тоҷикистонро хатм кардааст. Чанд муддат котиби масъули рӯзномаи «Меҳнати коммунистӣ» (ҳозира «Набзи Файзобод») ва беш аз даҳ сол мудири шуъбаи маҷаллаи ҳаҷвии «Хорпуштак» будааст. Солҳои 1993-2010 сармуҳаррири рӯзномаи «Шаҳриёр»-и шаҳри Ваҳдат буд. Алҳол раиси бахши Ваҳдатии Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон аст.Аз соли 1970 узви Иттифоқи журналистони Тоҷикистон, аз соли 1991 узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон аст.

Эҷодиёт[вироиш]

Беш аз 40 сол аст, ки ба кори эҷодӣ машғул буда, дар ин давра маҷмӯаҳои назмию насрияш «Шери тағош» (1984), «Кӯршапарак» (1989), «Бозёфти ҳайратовари доктор Сомонӣ» (1991), «Кайф аз Самак то бар Само» (1996), «Қотили қотилон» (1998), «Сангари номус» (2001), «Бо додҳо, фарёдҳо» (2002), «Чамани ёдҳо» (2004), «Ману Ватан» (2006), «Ба шумо дурӯғу ба Худо рост» (2005), «Шов-шови мардум» (2007), «Гӯри гумшуда» (2008), «Гулхори чида-чида» (2011), «Адлу дод асли ҷавонмардии ӯст» (2014) аз чоп баромадаанд. Иддае аз шеърҳояш дар зиёда аз 20 маҷмӯаи дастҷамъӣ ва матбуоти даврии Эрону Афғонистон, Ӯзбекистону Туркманистон, Озарбойҷону ғайри он интишор ёфтаанд. Дар байни ҳаводорони каломи бадеъ ҳамчун шоири ҳаҷвнигор шӯҳрат дошта, ба шеърҳои зиёда аз 100 шоири замон нақиза навиштааст, ки дар адабиёти муосири тоҷик рухдоде нодир аст. Чанде аз шеърҳояшро сарояндагон ба оҳанг дароварда, ба воситаи радиову телевизион ва дар базму маъракаҳо тараннум мекунанд.

Мукофот[вироиш]

  • Ҷоизаи давлатии ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакӣ;
  • Ҷоизаи ба номи Абулқосим Лоҳутӣ;
  • Медали «100-солагии рӯзи таваллуди В.И.Ленин»;
  • Медали «Хизмати шоиста»;
  • Нишони фахрии «Аълочии фарҳанги Тоҷикистон»,
  • Нишони фахрии «Аълочии маорифи Тоҷикистон»
  • Нишони фахрии «Аълочии матбуоти Тоҷикистон».[1]

Сарчашма[вироиш]

  1. Адибони Тоҷикистон (маълумотномаи мухтасари шарҳиҳолӣ)./Таҳия ва танзими Асрори Сомонӣ ва Маҷид Салим. – Душанбе, «Адиб», 2014, – с.248 ISBN 978-99947-2-379-9