Сураи Ал Аъло

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Jump to navigation Jump to search
Сураи Ал Аъло — سورة الأعلى
Sura87.pdf
Матни арабии сура
Маънои ном

Бартар

Гурӯҳбандӣ

Маккӣ

Омор
Рақами сура

87

Шумораи оятҳо

19

Ҷузъ

30

Шумораи рукӯъ

1

Сураи гузашта

Сураи Ат Ториқ

Сураи раванд

Сураи Ал Ғошия

Тарҷумаҳо

QuranAcademy.org
Koran.IslamNews.ru


IslamSymbol.svg       Folder Hexagonal Icon.svg       Wiktionary-logo-ru.png       Wikiquote-logo.svg       Wikisource-logo.svg       Commons-logo.svg

Сураи Ал Аъло (араб. سورة الأعلىБартар) — ҳаштоду ҳафтум сураи Қуръон. Сура дар Макка нозил шудааст ва иборат аз 19 оят аст.

Мундариҷа[вироиш]

« Номи Парвардигори бузурги худро ба покӣ ёд кун, Ayah.svg он ки офарид ва дурустандом кард, Ayah.svg Ва он ки андоза муъайян кард. Сипас роҳ намуд. Ayah.svg Ва он ки чарогоҳҳоро рӯёнид, Ayah.svg сипас хушку сиёҳ гардонид. Ayah.svg Ба зудӣ барои ту бихонем, мабод, ки фаромӯш кунӣ. Ayah.svg ғайри он чи Худо бихоҳад. Ӯст, ки ошкорову ниҳонро медонад.
»

Тафсир[вироиш]

Тафсири исломӣ[вироиш]

Тафсири донишномавӣ[вироиш]

Энтсиклопедияи миллии тоҷик[вироиш]

АЪЛÓ (арабӣ الاعلی – бартар), сураи 87-и Қуръон, ки дар Макка нозил шуда, аз 19 оят иборат мебошад. Ба тартиби нузул сураи 19 аст. Номи Аъло аз ояти 1 гирифта шудааст. Оғози Аъло дар хусуси қудрати офарандагии Худо, фурӯ фиристодани Қуръон буда, дар оятҳои дигар амр ба пайғамбар (соли) аст, ки мардумро панд диҳад, баъзеҳо тавфиқи панд пазируфтан доранд, баъзеи дигар не; оқибати кори пандпазирон ва панд нопазируфтагон чӣ хоҳад буд? Сипас огоҳӣ ва панд ба ҳамаи мардум аст. Худованд пайғамбари акрам (соли) ва дар шахси вай пешвоёни динро дар ин сура ба тазаккур, роҳнамоӣ ва тавсия ба некӣ амр намуда, онро барои нармдилон ва аҳли хашят (тарс, бим) нофеъ медонад, ҳарчанд аҳли шақо (бадбахтӣ, бало) ва одамони сангдил аз он дур шаванд. Дар поён бо баёни равонковонае сабаби дурӣ гузидани баъзе одамон аз анвори ҳидоят ва бенасиб мондани гурӯҳеро аз омӯзаҳои имонӣ бозгӯ менамояд, ки он баргузидани зиндагонии ин дунё ва ҳадафҳои зудгузари он аст, дар ҳоле ки охират барояшон беҳтар ва ҷовидона аст. Аз ояти шашуми сура чунин бармеояд, ки он дар даврони ибтидои рисолати пайғамбар (соли) нозил шудааст, замоне ки он ҳазрат (соли) ҳанӯз ба дарёфти ваҳй пурра одат накарда ва ташвиш доштанд, ки мабодо чизе аз онро фаромӯш кунанд. «Ба зудӣ туро (ба тавре) мехононем, ки (дигар) фаромӯш намекунӣ, магар он чи Худо бихоҳад!». Сураи Аълоба сабаби зикри матолиби умдаи эътиқодӣ – тавҳид, нубувват ва маод, бисёрии улум, фазои хосси рӯҳоние, ки аз амр ба тасбеҳ дар он ҳосил шуда ва бо ангезаҳои дигар сураи баргузидаи пайғамбари акрам (с) ба шумор мерафт ва бинобар ривоятҳои саҳеҳ расули Худо (с) онро ҳамроҳ бо сураи Ғошия дар намозҳои идайн, ҷумъа ва витр бисёр тиловат мекард. / А. Боқизода, М. Умаров.

Эзоҳ[вироиш]

Сарчашма[вироиш]

Сураи қаблӣ: Ат Ториқ Сура 87Матни арабӣ Сураи баъдӣ: Ал Ғошия