Сураи Ғофир
| Сура — | |
|---|---|
| Маънои ном | Бахшоянда |
| Номҳои дигар | Сураи Ал Муъмин (имондор) — سورة المؤمن |
| Гурӯҳбандӣ | Маккӣ |
| Омор | |
| Рақами сура | 40 |
| Шумораи оятҳо | 85 |
| Ҷузъ | 24 |
| Шумораи рукӯъ | 9 |
| Сураи гузашта | Сураи Аз Зумар |
| Сураи раванд | Сураи Фуссилат |
| Тарҷумаҳо |
QuranAcademy.org Koran.IslamNews.ru |
|
|
|
      | |
Ғофир (араб. غافر — Бахшоянда) — чилум сураи Қуръон. Сура дар Макка нозил шудааст ва иборат аз 85 оят аст.
Мундариҷа
[вироиш | вироиши манбаъ] |
Ҳо, мим.  Нозил шудани ин китоб аз ҷониби Худои ғолиби доност, бахшояндаи гуноҳ, пазирандаи тавба, сахтуқубат, соҳиби ниъам (неъматҳо). Ҳеч худое ғайри Ӯ нест. Бозгашти ҳама ба сӯи Ӯст. Фақат кофирон дар оёти Худо ҷидол мекунанд. Пас омаду рафташон дар шаҳрҳо туро нафиребад. Пеш аз онҳо қавми Нӯҳ ва гурӯҳҳое, ки баъд аз эшон буданд, паёмбарашонро такзиб карданд. Ва ҳар уммате оҳанги он кард, ки паёмбарашро дастгир кунад ва ба ботил ба хусумат бархост, то ҳақро аз миён бардорад. Аммо Ман онҳоро ба уқубат фурӯ гирифтам ва уқубати Ман чӣ сахт буд! Ба ин тарз ҳукми Парвардигори ту бар кофирон воҷиб шуд, ки аҳли ҷаҳаннаманд! Онон, ки аршро мебардоранд ва онон, ки бар гирди он ҳастанд, ба ситоиши Парвардигорашон тасбеҳ, мегӯянд ва ба Ӯ имон доранд ва аз Ӯ барои муъминон бахшоиш мехоҳанд: «Эй Парварднгори мо, раҳмату илми Ту ҳама чизро фаро гирифтааст. Пас ононро, ки тавба кардаанд ва ба роҳи ту омадаанд, бибахш ва аз азоби ҷаҳаннам нигаҳ дор!
|
 |
Тафсир
[вироиш | вироиши манбаъ]Ба тартиби нузул сураи 78 буда, номи Ғофир аз ояти дуюми сура гирифта шудааст. Ин сура бо истинод ба вожаи «муъмин» дар оятҳои 28-уми он бо номи «ал-Муъмин» низ ёд мешавад. Ғофир яке аз сураҳои ҳафтгонаест (40–46), ки бо ҳарфҳои муқаттааи «Ҳо. Мим» оғоз меёбанд.
Ғофир мавзӯъҳои гуногунро дар бар гирифтааст, аз ҷумла: баёни ягонагӣ, тавоноӣ, бахшояндагӣ ва меҳрубонии Худо, камоли қудрати офаридгории Ӯ, дурӯғ донистани оятҳо (китобҳо, нишонаҳо)-и Худо аз тарафи кофирон аз замони Нуҳ (а) то аҳди паёмбар (с), ҳамду сано гуфтани фариштагон Худоро ва дуову ниёиши онҳо барои мардум, пурсишҳое, ки рӯзи растохез ба кофирон муваҷҷаҳ хоҳанд шуд, даъвати муосирон ба шинохту парастиши Худои ягона, адли илоҳӣ дар рӯзи растохез ва баёни ҳоли муосирон, бахусус кофирон, панд додани онҳо бо рӯзи қиёмат ва бо баёни ҳоли қавмҳои гузашта, фиристода шудани Мусо (а) ба сӯйи Фиръавн ва ҷавобу саркашии Фиръавн, зикри паёмбарон ва қавмҳои пешин (Юсуф (а), Од, Самуд) ҳамчун ибрат, баёни аҳволи дӯзахиён ва нолаву фарёди онҳо ба якдигар ва нигоҳбонони дӯзах, хитоб ба паёмбар (с) ва ҳамаи мардум ва даъвати онҳо ба сабр ва бовар ба он ки Худо паёмбарону имоновардагонро нусрат ва ситамгоронро лаънат мекунад; далелу нишонаҳои Худо барои камоли қудрати офарандагии Ӯ, ишора ба қудрати зинда кардан ва миронидан ва тамоми ҳастиро бо як амри «бишав» офаридани Ӯ.
 | Ин зерсаҳифа ҳанӯз нонавишта аст. Мувофиқи фикри яке аз корбарони Википедиа, дар ин ҷо бояд мавзӯъи хусусии зерсаҳифа бошад. Шумо метавонед кӯмак расонед ва ин зерсаҳифаро эҷод кунед. |
Эзоҳ
[вироиш | вироиши манбаъ]Сарчашма
[вироиш | вироиши манбаъ]Ғофир / М. Умаров // Ғ — Дироя. — Д. : СИЭМТ, 2016. — С. 115. — (Энсиклопедияи Миллии Тоҷик : [тахм. 25 ҷ.] / сармуҳаррир Н. Амиршоҳӣ ; 2011—2023, ҷ. 5). — ISBN 978-99947-33-67-5.