Абубакри Сиддиқ

Мавод аз Википедиа — донишномаи озод
Ҷаҳиш ба: новбари, Ҷустуҷӯи
Абубакри Сиддиқ
араб. أبو بكر
сурат
Пешгузашта:

Муҳаммад

Ҷонишин:

Умар ибни Хаттоб

Иттилооти инфиродӣ
Ном ба ҳангоми таваллуд:

Абубакри Сиддиқ Абдуллоҳ ибни Усмон ибни Омири Қурайшии Тайимӣ

Лақаб:

сиддиқ

Касб, шуғл:

муаззин

Санаи таваллуд:

соли 572

Зодгоҳ:

Макка

Санаи марг:

23 август 634(0634-08-23)

Маҳалли марг:
Маҳалли дафн:
Кишвар:
Миллат:

араб[d], қурайшӣ[d] и Banu Taym[d]

Эътиқод:

Ислом

Падар:

Uthman Abu Quhafa[d]

Модар:

Salma Umm-ul-Khair[d]

Ҳамсар

Qutaylah bint Abd-al-Uzza[d], Ум Рӯмон Зайнаб бинти Амир[d], Habiba bint Kharija[d] и Asma bint Umays[d]

Фарзандон:

Оиша бинти Абубакр, Abdullah ibn Abi Bakr[d], Abdu'l-Rahman ibn Abu Bakr[d], Muhammad ibn Abi Bakr[d], Asmā' bint Abu Bakr[d] и Umm Kulthum bint Abi Bakr[d]

Нуфуз:

суннӣ


Иттилооти иловагӣ
Лоиҳаҳои алоқаманд:

Commons-logo.svg Викианбор  

Wikidata-logo S.svg Вироиши Викимаълумот

Абубакри Сиддиқ Абдуллоҳ ибни Усмон ибни Омири Қурайшии Тайимӣ машҳур ба Абубакри Сиддиқ (арабӣ: أبو بكر الصديق‎; соли 572, Макка, Арабистони Саудӣ23 августи соли 634, Мадина) — нахустин халифа аз хулафои рошидин, тоҷири сарватманд ва бонуфузи Макка, дӯст ва аз аҳли саҳобаи Паайғамбар, яке аз даҳ ёри биҳиштӣ ва падараруси Паёмбар Муҳаммад (ﷺ).

Ӯ як марди бисёр кариму шуҷоъу соҳиби фикри расо буд. Дар қабилаи Қурайш шахси бузургу бообрӯ ва ба ҳама маҳбубу аз насабҳо ва аҳволу таърихи Араб бохабар буд. Ва мардум бо Абубакри Сиддиқ барои соҳиби ақл ва илму эҳсон будани он ҳазрат дӯстӣ ва муомилаи нек мекарданд. Бинобар ин ягон маротиба Қурайшиҳо ҳазрати Абубакрро ҳатто дар замони ҷоҳилият, бо ягон айбе ё нуқсоне айбдор накарда буданд ва ин хусусият дар дигар касе ғайри Абубакр ёфт намешуд.

Ибни Ҷавзӣ мегӯяд: «Бидон ки халил будани Абубакр (р) аз парҳезгорӣ ва тавозӯъу зоҳидиву тарси зиёдаш аз Худованд маълум буд, вақте, ки ӯ халифа шуд, субҳи ҳамон рӯз ба сӯи бозор барои кор кардану пайдо кардани ризқу рӯзиаш рафт.
Пеш аз халифа шуданаш гӯсфандони мардуми маҳалларо барояшон меҷӯшид, вақте ки халифа шуд, духтараке аз он маҳалла гуфт: «Акнун кӣ гӯсфандони моро меҷӯшида бошад?! Ҳазрати Абубакр (р) гуфт: «Бале, ин ман ҳастам, ки гӯсфандони шуморо бароятон меҷӯшам ва аз Худованд умедворам, ки дар он чи ки ман дохил шудам (роҳбарии мардум) тағйирам надиҳад». Ва тамоми саҳобагон ба фазлу бузургии ӯ эътироф доштанд.

Ислом овардани Абубакри Сиддиқ[вироиш]

Абубакри Сиддиқ (р) марди хело маҳбуб ва соҳиби эҳтироми хосе дар миёни қавмашон буданд. Инчунин донандаи хуб ва насабшиноси қурайшиён маҳсуб мегашт ва хело ҳам хуб медонист, ки дар қабилаи Қурайш чӣ хубиҳо ва бадиҳое вуҷуд дошт. Марди тоҷир ва дорои хулқи хуби беҳамтое буд. Бузургони қавмаш ба назди ў меомаданд ва эҳтирому манзалати хосе ба ў қоил буданд. Ин амали қавм аз ин хотир буд, ки ў тоҷире буд дорои хулқи накў ва бо ҳар шахсе, ки мулоқот ва ҳамнишинӣ мекард, бархўрди хуб аз худ нишон медод ва  дар дили ҳар ҳамсўҳбату ҳамнишинаш унс мегирифт.

Ҳазрати Абубакри Сиддиқ (р) то вақти имон оварданаш ҳаргиз бут ё санамеро саҷда накарда буд ва аз аввалин озодмардоне буд, ки ба Исломи азиз пайваст ва ба рисолати Расули акрам (с) имон овард.[1]

Пас аз Ислом оварданаш ҳар  киро аз ҳамқавмон ва ҳамнишинонаш, ки ба фаросати ў эътимод дошт, барои пазируфтани дини Ислом даъват менамуд ва аз дасти мубораки эшон ин чанд нафар имон овардаанд: Зубайр ибни Аввом, Усмон ибни Аффон, Талҳа ибни Абдуллоҳ, Саъд ибни Абуваққос ва Абдурраҳмон ибни Авф (р), ки ҳамаи онҳо аз ҷумлаи даҳ ёри биҳиштианд. Чун ин панҷ нафар ҳамроҳи Абубакри Сиддиқ (р) ба назди Расули акрам (с) омаданд,  ба онҳо Исломро муъаррифӣ намуд ва дар назди эшон Қуръонро тиловат намуда онҳоро аз ҳақ будани дини Ислом огоҳ кард ва онҳо мусулмон шуданд.

Инҳо ҳамроҳ бо Зайд ибни Ҳориса ва Алӣ ибни Абутолиб (р) аз нахустин ашхосе буданд, ки ба Ислом дохил шуданд ва рисолати Расули акрам (ﷺ)-ро тасдиқ намуданд ва ба он чӣ, ки аз ҷониби Худованд (ҷ) ба Муҳаммад (ﷺ) фуруд омадааст, имон оварданд[2].

Инчунин Расули акрам (ﷺ) дар мавриди Ислом овардани Абубакри Сиддиқ (р) чунин гуфтааст: «Чун ҳар касеро ба пазируфтани Ислом даъват менамудам, ў дар иҷобаташ таъхир менамуд ё ба фикр фурў мерафт ё ба сўям менигарист ва дудилагӣ менамуд, ба ҷуз Абубакр ибни Абуқуҳофа, ки чун даъваташ намудам, дар иҷобат ва пазируфтани Ислом ҳеҷ таъхир ва дудилагӣ нанамуд».[3]

Ҳангоми Ислом оварданаш Абубакри Сиддиқ (р) бо худ чиҳил ҳазор дирҳам дошт. Бо ин пулҳо мусалмонони ғуломро харида озод мекард ва барои тақвияти Ислом харҷ менамуд ва мусалмонҳоро кўмак мекард. Ҳангоме ки ҳамроҳи Расули акрам (ﷺ) ба Мадина ҳиҷрат намуд, аз он маблағ панҷ ҳазор дирҳамаш монда буд. Баъд аз он дар Мадина ҳам ба мисли Макка он пулҳоро дар роҳи дини Ислом сарф менамуд. Абубакри Сиддиқ (р) ҳафт нафар ғуломеро, ки бутпарастиро тарк намуда Худованди якторо мепарастиданд ва барои ин мушрикони Макка шиканҷаву озорашон медоданд, озод намуданд. Дар байни онҳо Билол (р) ва Омир ибни Фуҳайра (р) низ буданд.

Адабиёт[вироиш]

  • Ашраф Муҳаммад. Даҳ ёри биҳиштӣ (Аз арабӣ тарҷумаи Муҳаммадиқболи Садриддин). Душанбе, 2007

Эзоҳ[вироиш]

  1. «Ал-бидоя ва-н-ниҳоя» (3/26)
  2. «Ал-бидоя ва-н-ниҳоя» (3/29), «Сирати набавия»-и ибни Ҳошим (1/288-289)
  3. Тафсири ибни Касир (2/250), «Усуду-л-ғобба» (3/310-311)

Сарчашма[вироиш]